beyler şu anki sigaram

@56 2006 yılında anneme kanser teşhisi kondu. 1.5 yıl tedavi gördü. iyileşti bişeyi yok dediler(esk devlet hastanesi). 3 ayda bir kontrole gidiyoduk. 2 sene kadar kontroller normal annem sağlıklı gözüküyodu. 2009 başlarında baş ağrısından dolayı hastaneye gittik farklı bir hastaneye(esogü tıp). hastalık aslında hiç bitmemiş sadece kanser teşhisi olan bölge temizmiş. ama beyine ve lenf bezlerine sıçramış. tedaviye tıpta devam ettik. ışın tedavisi gördü(beyindeki hücreler için kemoterapi işe yaramıyomuş). sonra lenf bezleri için kemoterapiye başlandı. 2009 un sonlarına doğru annemin konuşmalarında tutukluk olmaya başladı. doktora söyledik. bizim tedavimiz olumlu gidiyo filan dediler. tamam dedik. belli bi zaman sonra tek başına yürüyemez oldu. doktora söyledik. tomografi çekildi. bizim doktorumuz filmleri genel cerrahiye zütürün baksın ameliyatlık durum var mı diye dedi. genel cerrahi 23 tane irili ufaklı ur saydı. ameliyat masasında kalır hastanız dedi. doktorumuza söyledik. ışın tedavisi yapalım o zaman ondan başka umudumuz yok dedi. ışın tedavisi de 1 yıl arayla veriliyomuş aksi takdirde ölümcül sonuçlar doğurabiliyomuş. bunu da onkolojinin diğer doktoru söyledi. yani ameliyat yok ışın yok tedavi yok. yapacak bişey yok. aralık ayında tedaviyi bitirdik. evde anneme ben bakıyodum. 2010 ocağında artık tamamen konuşamamaya başladı. neyse dahası daha da dertli de işte 2010 şubat ortasında annemi kaybettim. bu annemle ilgili olan kısım.
babam anneme hep bağırırdı. neyse bunu özet geçiyorum. babam 2010 kurban bayramından hemen sonra evlendi. tarihini hatırlamıyorum. bu ay da bi çocukları olucak.
ben evden ayrıldım. kendime bir ev tuttum bi kaç aydır. iyi kötü idare ediyorum. ama bide kardeşim var 10 yaşında. o beni ister istemez eve bağlıyo. şu an babamın evindeyim malum yarın kardeşimin okulu açılıyo. burdayken uyumuyorum. incide takılıyorum.
özet: ailevi durumlarımı yazdım beyler. canını sıkmak istemeyen okumasın.