bu da benim hikayem

#245

otele döndüğümde hiç yapmadığım bir şeyi yaptım. kimseyi görmek istemiyordum, kimseyle konuşmak istemiyordum o yüzden annemi arayıp durumu özetledim - deniz'i söylemeden - biraz kendimle kalmaya ihtiyacım olduğunu ve onu arayacağımı söylerek telefonu kapattım. bütün ulaşılabilirliğimi kapatarak kendimi dinlemeye başladım. bir kere deniz'e güvenme konusunda çok sorun yaşıyordum, eğer o sorunları yaşamasam biliyorum pişman olacağımı bile bile duruyu bırakır deniz'e dönerdim. madem seviyordu neden gitmişti en başta, neden savaşmamıştı. madem seviyordu neden izmire geldiğinde bana haber vermemişti. diğer yanda duru mükemmeldi, aklıma negatif tek bir şey gelmiyordu ama deniz'i sevdiğim gibi sevemiyordum duruyu. aynı değildi amk, anlatamıyordum kendime hala da anlatamıyorum sizlere ama aynı değildi. hocama bana mail yoluyla ulaşabileceğini söyledim, zaten o mail adresimi de bilen kimse yoktu hocam dışında. rahattım o yüzden. üç gün boyunca o telefonu hiç açmadım, gerektiğinde hocam bana maille ulaştı, geldim gittim okula sadece annemle konuştum. üç gün sonra hocam son bir kaç gün işimiz olduğunu sonra gidebileceğimi söyleyince annemi arayıp geleceğimi söyledim o da bana duru'nun bana ulaşamadığını ve çok merak ettiğini söyledi bende iyi olduğumu söyle yeter dedim ve kapattım. işlerim bitmişti ve yapacak bir şeyim yoktu bende yatmaya karar verdim ama o karar kapının çalmasıyla suya düştü...