3 senelik jigolo hayatımı anlatıyorum

2 ekim 2007

hayatımdaki değişimlerin yıl dönümü . çoculugumu gençliğimi bırakışımın yıldönümü. hayallarimi satışımın yıldönümü . baba olmamaın koca olmamın yaşlanmaya başlamamın yıl dönümü . babam olmaya başlamamın yıldönümü . babamın ölüm yıldönümü . düşünüyorum biraz babam hayatta olsa ne yapıyor olurdum diye. belki zorla çalıştırıp öss e girerdim . belki iyi bi universite kazanada bilirdim . belki simdi başka bir şehirde baba parasıyla da okuyabilirdim . yollayacagı üc kurusu sigaraya ickiye yatırabilirdim . aradığında öfleye püfleyerek telefonunu açabilirdim . yada anketler formlarda babanızın meslegini memur diye hala işaretliyor olabilirdim . belki de sizin gibi olup boyle hikayeler okur vay amk adam jigolo olmus daha burda davasını yapıyo bize diye iç geçirebilirdim . ama yok . gitti . dönüşü olmayan bir yerde. sevmesemde gitti . üstümden golgesi kaktı sanki surekli sırtımı yasladıgım agacın . ağlamıyorum . bak ben varım diyorum ziyarete gelenlere. ben geçindryorum bu evi artık . sonra yaptıgım iş geliyor . yuzlerine bakamıyorum daha kötüsü babamı hatırlıyorum . acaba yukarda bu işle ugrastıgımı biliyormudur . bir korku kaplıyor icimi . ben sana ailemi bıraktım sen kendini satarak kirli paralarınla mı onları ekmek goturuyorsun dedigini duyuyorum . ben sana bugune kadar boyle bir şerefsizlik yap diye mi baktım dedigini duyuyorum . zor atıyorum kendimi odama . hiç böyle düşünememiştim . varlıgını hissediyorum sanki odada . beni azarladıgını . gece zor oluyor . herkes babamın olumunden dolayı bu halde oldugumu zannediyor . oysa ben ölmüş olamamasında korkuyorum .