kimse görmez diye yırtık çorap giydim

dıbına koyim sabah evden çıkarken çekmeceye baktım bütün çoraplar yırtık. aralarından bir tanesini seçip "nasılsa ayakkabı var, kimse görmez" düşüncesiyle giydim çıktım..

ders bitiminde arkadaşlarla bir şeyler içmeye karar verdik. kızlı erkekli bir grup.. neyse içtik, muhabbet, geyik falan.. arkadaslardan bir tanesi "bizim ev yakın, isterseniz gidip orada devam edelim, oyun kartı falan da var" dedi. herkes okeyledi tabii.. amina koyim direkt benim yırtık çoraplar aklıma geldi, kan beynime sıçradı. kıpkırmızı oldum. kem küm edip "şeyy yani ben gelmesem" dememe fırsat kalmadı atlayıp gittik bile.

Eve vardık, herkes ayakkabısını çıkarıyor.. ben en arkadayım tabii. bir yolunu bulup bari çorabı komple çıkartayım diyorum ama ulan o daha kötü, hanzo gibi olacak.

ulan mecbur ayakkabı çıkardım, girdim içeri.. sağ topuk kısmında koca bir yarık var. sol baş parmak kısmı delinmiş tırnaklarım gözüküyor..

dıbına koyim ben nasıl ezilip büzülüyorum, nasıl bir aşağılık pgibolojisi hakim oldu ben de.. millet göz ucuyla paso iki büklüm halinde duran bacaklarımı ve altındaki yırtık çorapları kesiyor. ben gözlerimi tavana dikmişim zar, zor nefes alıyorum.

nasıl bir utanç haliydi anlatamam.

özet: allah kimseyi yırtık çorapla sosyal ortamlara girmek zorunda bırakmasın.