4 yıl

biraz daha yazıp gidicem beyler maç var.

istanbul'a vardığımızda, bir durgunluk çöktü üzerimize, artık sonuna geliyorduk, ayrılıcaktık. Hayat tekrar bizi ayrılıklara sürükleyecekti. bir iki gun istanbul'da kaldıktan sonra yine gözyaşları yine veda. Ve tek başına geri dönmenin verdiği inanılmaz acı. Toplam 11 saat sürecek bi yol vardı önümde herseyi düşünebileceğim. Ama arabaya bile sinmişti kokusu. çok özlüyordum daha şimdiden. Dönerken çok sık mola verdim normalde tek başımaysam hele hiç durmadan giderim. yolda bir kaç otostopçu ögrenci gördüm benim yaşlarımda, onalrı aldım nereye gidiyosunuz falan filan derken, kafam biraz dagıldı izmir'e gidiyorlardı. Çok şanslılarmış tek araçla bursa dan izmir'e hemde gayet rahat bi araçla ben ne zaman otostop çeksem ya tır gelirdi ya kamyon. Neyse muhabbet falan derken durduk kahve içtik, birşeyler yedik devam. Bunlar 2 erkekti. yolda arkadaşlarını aradılar flaan lay lay lom gitti muhabbet bir de baktık izmirdeyiz. Anlaşıldı telefon numaraları alındı görüşücez falan denildi ayrıldık ben yola devam ettim.