4 yıl

gunler güzel geçerken kafamı kurcalayan soruları neslihan gitmeden bir gün öncesinde konuşmaya karar verdim. Kendi kendimi yiyecektim yoksa. Hal böyle olunca sinir katsayım herkese yansıyor. Sonuç olarak hepten deliriyorum. Biz güldük, eğlendik yedik içtik coştuk bir hafta. Veda gününden 1 gece öncesi dedim ki neslihan'a gel odaya konuşmamız lazım. Surat ifademden anladı zaten ne oldu sorularının arasında odaya aldım onu. "Bak hayatım, bu cümleleri sarfetmek içimi ne kadar acıtıyor bilemezsin. Ama bana 2 kere güvensizlik duydun, ikincisinde çıktın buraya geldin o kadar güvenmedin bana bunun sebebini öğrenmek istiyorum. Bir diğer konu da seni çok sevdiğimi bile bile bana neden seni sevmiyormuşum sadece hayatımın ufak parçasıymışsın gibi davranma muamelesini gösterdiğğini merak ediyorum" dedim. Oyle 1 - 2 dakika mal mal baktı suratıma ama harbi mal gibi böyle agız hafif aralık, gözleri açmış bakıyordu öyle. "Hayatım" dedi. Sesi titriyordu. "Ben sana güvenmemekten değil seni bi hata yapıp boş bırakıp kaçmandan korkuyorum" dedi. "Bütün sorularım için cevabın bu mu?" dedim. "Evet" dedi. Ikna olmamıştım ama başka seçeneğim yoktu. "Peki bebegim" dedim. "Sınav zamanlarımızda daha sakin olalım ama" dedim. "Tamam hayatım" dedi. Sımsıkı sarmaladım omzundan bir öpücük aldım. Seni seviyorum diye fısıldarken nefesini tüm vücudumda hissettim. Bende seni çok seviyorum dedim. Aksam yemekten sonra tulumba almıştık. Kimsenin aklına gelmemişti. Benim bi anda canım istedi. Koştum mutafağa arkamdan gelen ses "dondurmayı da al." tatlı ve dondurmayı alıp odaya geçtim. O arada evimizde bulunan jakuziyi dolması için uygun sıcaklıkta çeşmeyi açtım. Gündüzden süpriz diye aldığım gül yapraklarını serpiştirdim içine. Neslihanın haberi yok tabi. Wcde sanıyor beni mumları yaktım, ışığı kapattım tatlımızı yedikten sonra gel sana bi süprizim var dedim banyoyu gösterdim. Köpüklü beyaz şarap almıştım hani şu sallayınca şampanya gibi patlayanlardan.