seni seviyorum

ne namertler, ne şerefsizler var şu dünyada, kafası ezilesi. sevda nedemek, yürek nedemek, maneviyat nedemek bilmeyen çok nefes alan dinine yandığım hayvanzede. gittiğin günden beri onlardan birine denk gelme ihtimalin hançerliyor boğazımı. sanıyormusun ki binliğin dibine vurmadık, alemin günahına herkesten daha kral girmedik. sığdı mı meşrebimize. insan yapımı içkiyi de denedik, biri için, kahrolası, unutulası. imanda da kaybettik bedenimizi, benliğimizi. tutturamadık, otutturamadık. ne aşşağı aldığımız adamlar, ne altımıza aldığımız kadınlar unutturdu. ne bin paralık küfrün bini, ne kendini akıllı sananların yedi ceddi. yazık ettin yıllara, harcadın. içimde çok büyütmüşüm seni, anladım. delikanlı adam gangren olduğunda kendi kolunu kendi keser dedik kırmızıya bulandık. sevilenler böyle kahpe böyle insanii, nefsii harcamalarda bulundukça, dünyanın gibinin ucunda döndüğünü sanıp rotasını gibi yönünde belirleyen amsalaklar da oldukça, bu devran, bu düzen böyle gider, bir gün biter. ortalıkta karı gibi adamlar kol gezer, erkekten arsız kadınlar sinkafı hak eder. benden alaa cümle kuran, farkındalığı benden daha yüksek olan, senin benden daha farkında olan biriyleysen, varsın son nefes yamacımıza gelsin. gençliğimizi, içimizdeki çocuk tarafı kaybetsek de, öldüremediğimiz lanet adamlık kırıntılarıyla yıkanıp kefenleniriz.

gibi anlamlara da gelebilir.