parasızlık

hayatımda içimi titreterek ağladığım ilk ve tek şey.az önce mutfakta kendimden geçtim sanırım. dizin bağının çözülmesi diye bi deyim var duymuşsunuzdur.bi kulaktan girip diğerinden çıkardı hep bugün ilk defa fiziksel olarak hissettim. resmen ayakta duramadım çömeldim mutfakta bi anda istemsiz bi şeklide ağlamaya başladım. ewde kimsenin olmamasını fırsat bildi belkide bilinçaltım. ağladım harbiden amk. neden ağladığımı tam olarak kestiremedim, ünv. mezunu işsiz olmama mı ağladım? cebimde param olmadığı için 3 haftadır odamdan dışarı çıkamadığıma mı ağladım? babamın 1.050 liralık emekli maaşıyla çırpınışına mı ağladım? faturaları ödeyemediği için 2 gündür doğaldazın kegib olduğuna mi ağladım? kardeşimin dershane aidatını veremeyecek olmamıza mı ağladım? çektiğim krediler, kredi kartlarımın hepsinin avukata icraya verilmiş olmasına mı ağladım? bilmiyorum işte tam olarak neye ağladığımı bilmiyorum ama ilk defa böyle içten ve çaresizce ağladım. sonra düşündüm lan tam olarak neden ağladım ben diye bilmiyorum harbiden. parasızlık denen şey çok kötü beyler allah kimseye yaşatmasın. bigün bu entry e edit:kurtuldum beyler borcum yok artık yazıcam. yazmayan oç dur.

Edit:kurtuldum beyler:))
Tesadufen bu entye suku gelince gordum tekrar ne yazmisim amk * uzun uzun hikayemi anlatmayacagim ama suanda bir sirketin cok iyi bir pozisyonunda singapurda calisiyorum. hayat gercekten cok garip nerdeeen nereye iste...