çocukluk anılarımızı anlatıyoruz

bizim bi toros vardı, tek çocuktum. annemle babam önde oturur ben de arka koltuğa oturup aradan yolu izlerdim. hep görürdüm böyle arabaların arkasında isimler yazardı. sorardım ne iş niye isim yazıyolar hep diye. çocuğunun ismini yazıyorlar falan demişti annem. hmm diyip geriye yaslanmıştım. çocuktuk olm işte, üzülmüşüz biraz heralde. babam dikiz aynasından beni görmüş olacak sordu neyin var diye. hiç dedim, neyse zütürdüler beni eve. annemle ben girdim eve babam ben geliyorum dedi geçti gitti. gece yarısına kadar gelmedi. sonra geldi, sırıtıyo. annem dedi ne iş, aldı babam beni kucağına çıkardı evden. arabanın arkasına zütürdü, ohaa adam ismimi yazdırmış lannnnnn. ama öyle böyle değil, sticker yada çakma markalar değil. bildiğin bob ross arkaya ismimi yazmış amk. hani word de A ya basınca afilli yazı şekilleri çıkıyor ya, hah aynı öyle. peki ben ne yaptım beyler? kuruması gerekirken elledim anaa gerçek mi diye. parmağımı sürtmem ile yazıların birbirine girmesi bir oldu. meğer sabaha kadar bekleyecekmiş kuruması için. canım babam, beni sevindirmek için yada yüzümdeki o mutluluğu görmek için sabırsızlıktan indirdi gösterdi. ben ise tak etti, sonra sünger ile silmek zorunda kalmıştı. hayatım boyunca içimde ukte olan, aklıma geldikce üzüldüğüm hüzünlendiğim tek şey la bu. yaşadığım onca olay bunun yanında hiç bi şey gibi kalıyor. ah gidi çocukluğum amk.