ben böyle hayatın amına koyayım

34 yaşındayım ve yaptığım her işte battım. geçen yıl bu zamanlar hep direkten döndüm ama bu sefer gol olucam diye gittim babama kredi çektirip yeni bi iş kurdum birde araba aldım yine krediyle önce aldığım arabanın şanzumanı bozuldu otomatik şanzumandı istanbulda gezmediğim sanayi kalmadı resmen anam gibildi sonra işler kötü gitti dükkanı kapamak zorunda kaldım bunlarla boğuşurken 3 yıldır birlikte olduğum sevgilim terketti yılmadım borç alıp başka bi iş daha kurdum bu seferde can dostum dediğim arkadaşlarım kelek attı detaya girmiyorum çünkü çok uzar kısacası kazık yedim ve üzerine mide kanaması geçirdim son 1 aydır evde yatıyorum kapıya hacizlerde dayandı malum ama yinede umudumu yitirmedim. neden dersen bu hayat elimizde ki tek sermaye tek kozumuz bu hayatı atsan atamazsın satsan satamazsın ve bi gün mutlaka son bulucakken neden acele edeyim ki. en mantıklısı mücadele etmektir her zaman. kaçmak kimseye bişey kazandırmaz sadece sorunlarından saklanırsın o kadar ama o sorunları çözemediğin aşamadığın sürece zaten yaşamış sayılmazsın. özet geçiyorum: sen ormandaki bir ağaç değilsin, ayağa kalk ve yürü..