eddie vedder

tarifsizdir. tarif etmeye çalışmak titretir insanı. gözlerini doldurur, şakaklarını ağrıtır.bir black i söylemek, onun hissettiklerini hissetmeye çalışarak tellere abanmak, şakakları ağrıtır, vücuttaki bütün kan artık göğsün yukarısındadır, ateşler basar.

onca inci dökülmüşken kim şuna bakar?: i take a walk outside,i'm surrounded by some kids at play,i can feel their laughter,so why do i sear? kuruyorum iliklerime kadar kuruyorum, kaskatıyım,beni çepeçevre saran çocuklar ve gülücükleri bile içimde en ufak yaşama sevinci doğurmuyor.ben artık ölüyüm. mezar taşını nedensiz sırtlayan bir ölüyüm diyor.
ölünmüyor be eddie,bir yerden devam ediyorsun, şükür ki devam ediyorsun, milyarlarca duyguya tercüman oluyorsun. sayısız yürekte kendine kat inşaa ediyorsun.
babam gibi abim gibi bu nasıl denir bilmiyorum ama sevgilim gibi bile seviyorum seni.şu dünyaya yaralarını saracak olan kadın olarak gelmeye bile razıyım lan. kız güzeli gençliğini, yüzündeki çizgilerin masal anlattığı olgunluğunu seninle birlikte yaşayan sevdiğin biri olmayı isterdim ben. ukuleleni vızıldadırken tonight you belong to me dediğin ben olurdum.ya da ben sen olsaydım. seni sende yaşasaydım. nasıl bir şeysin esir aldın lan. bütün hayatın, bütün konserlerin, bütün soundtrack ine sahip olduğun filmler gözüm gibi saklanıyor arşivimde.sen nasıl bu kadar yer kapladın fikirlerimi zihnimi berraklaştıracak, güzelleştirecek kadar.sen iyi ki varsın.sen iyi ki varsın...