çocukluktan kalma vicdan azaplarımız beyler

yaşadığım çocukluk travmasını anlatıyım küçükken köpekleri çok severdim oturduğumuz ev gecekonduydu 5 yaşındaydım bu olayı yaşadığımda..bizim mahalledeki binler bi yavru köpek bulmuştu köpeği yere atıp kuyruğuna falan basıyorlardı neyse gittim mahmut adında bi bin vardı mahalleni en çirkef çocuğuydu o gün hayatımda ilk kez birini dövdüm resmen çocuğa giriştim çocuğun sonra annesi geldi tokat attı benim elimden aldı mahmutun ağzı burnu kan içindeydi..diğer çocuklarda bi şey yapamadı en çirkefini dçvmüştüm..köpeği kucakladım eve zütürdüm köpek klagib sokak köpeğiydi 1 aylık falandı gözleri çok güzeldi çok masum bakıyordu bakışına acıyıp almıştım tombul gözüküyordu annem dedi baban görmesin kızar dedi neyse babamın o hafta gece nöbeti vardı gece çalışırdı gündüz full yatardı biraz yemek yer geri kalan saatlerini kahvede geçirirdi..sokağa çıkmıyordum bütün gün köpekle oynuyordum adını paşa koymuştum.. evden et,ekmek... elime yiyebileceği ne varsa zütürüyordum koşuyordum peşimden badi badi geliyordu bazen suratımı yalıyordu hoşuma gidiyordu köpeği ahırda saklıyordum ahır boştu bir ay önce başka ile taşınacağımız için bütün koyunları satmıştık..tavuklar vardı onlarda kümesteydi..köpeğe çok ısınmıştım köpek buna benzer bi şeydi panpalarım http://imgim.com/1588inciu4202357.jpg ..babamın gece nöbeti bitmişti gündüz işe gidiyordu artık geceleri evdeydi..bi iki gün çakmadı köpek olduğunu..ta ki o akşama kadar..köpek o gece çok vıyıklamış babam ses nerden geliyo diye dışarı çıkmış
ahırda kolinin içinde köpeği görmüş almış dışarı atmış evin önünden adana çevre yolu geçiyo gece bile arabalar vızır vızır geçiyo..benim haberim yok tabi bunlardan mışıl mışıl uyuyorum
sabah uyandım küçükken hep erken kalkardım saati bilmiyordum güneş yeni yeni yükseliyor köpeğe bakım dedim..ahırın oraya gittim ahırın kapısı çok az açık kolinin içi boştu bahçenin her tarafına baktım acaba evin içine mi girdi diye evin her yerine baktım..gece evin kapısı açıktıda dışarımı çıktı dedim kapı kilitliydi muftakta tezgahın üstünden anahtarı aldım kapıyı açtım evin kapsını kapatmadım ilerde çöpçüler bi şey kazıyorlardı yerden çöpçünün biri 'yazık olmuş hayvana dedi ne ezdiyse bunu dedi asfalta yapıştırmış hayvanı dedi'..çöp kamyonuna atılırken gördüm paşayı oydu ezilmişti fakat tanımıştım oydu paşaydı o an hıçkırarak ağlamaya başladım koşarak eve gittim babama bağırdım çağırdım niye attın paşayı dedim büyüseydi biraz öyle atsaydın dedim ağlıyarak babam kalktı suratıma bir tokat yere düştüm karnıma tekme attı 'biz kendimize bakamıyoruz o ite mi bakacağız'dedi araya annem girdi aldı beni mutfağa zütürdü iki üç dakia nefesim kesilir gibi oldu sonra beni dışarı çıkardı hava almak için..o gün çok ağladım o kadar çok ağladım ki ağlamaktan başım ağrımıştı..okula başlayana kadar paşa nerdeyse her aklıma geldiğinde ağladım..