babanızın baba olduğunu anladığınız anlar

benim de abim var lan,
giberim ha ben de onu anlatıcam.

çünkü abimin 'çok baba' olduğunu anladığım anlar saymakla bitmez.
ben biraz domuzumdur tamam mı? param yoksa falan söylemem.
neyse, başına buyruk olduğumdan da ayrı eve çıkmışım beşiktaş'ta
buzdolabı var ya... bom boş... yani bomboş. ketçap bile yok.

bi arkadaşım uğradı hatta, baktı 'bu ne lan' dedi falan. güldük gitti sonra.
abim geldi bana ardından. küstük o sırada. zaten hiçbişi sormadı, direk gitti dolabı açtı, baktı, sonra çıkıp gitti.
iki saat sonra bi geldi; yani almadığı hiçbir şey yok diyim size.
dolaba sığmıyo artık, diğerlerini de raflara dizdi, yine konuşmadan çekip gitti.
difriz falan etlerle dolu, savaş çıksa bi ay rahatım yani.

öğleden sonra o arkadaşım uğradı yine, dolabı açtı gayri ihtiyari, şok oldu,

"lan ben hayatımda bugün gördüğüm kadar boş ve bugün gördüğüm kadar dolu bi buzdolabı görmemiştim" dedi.

benim için hem hüzünlü, hem çok eğlenceli bir gündü.
zaten abimi gördüğüm hiç bir an kendimi yoksul ya da şanssız hissetmedim ben.

edit; bişiy unuttum lan. giderken bi konuşma geçti aramızda. kendine de portakallar almış, benimkileri koyarken onu hatırlayıp 'bunlar da benim, bunları alıyorum' dedi.
ben de ona 'şimdi ne anlamı kaldı ki o zaman?' dedim.
dayanamayıp gülüp, öyle gitmişti. ;)