hayatın baharında yalnız olmak

nedir bilir misiniz? Gençliğin, sosyalliğin, mutluluğun, heyecanın, aşkın en yoğun olduğu dönemde "kimseler duymadı, sadece duvarlar ağladı" modunda gezmenin acısını hissettiniz mi hiç? Annenizin saat 1.30 a kadar dışarıda olmanıza rağmen bir kere bile arayıp neredesin diye sormadığında geriye kalan son umudun da başını alıp gittiğini fark ettiniz mi? Bu durumdan göz yaşları ile şikayet ederken babanızın çok konuşma kes demesi göğsünüze ne kadar ağırlık oturtuyor düşündünüz mü? Bunu anlattığınız en yakınınızdaki 5 kişiden birinin bile dönüp iyi misin diye sormaması sizce de birilerinin bana artık gibtir git deme şekli değil mi? ve siz yazar dostlarım, bu yazıyı okumayacağınızı ölümüne belli ettiğinizi biliyor musunuz? her neyse bu da böyle bi anımdır mottosu ile bitiriyorum, kendinize iyi bakın, yalnız kalmayın dostlarım pek iyi gelmiyor.
Özet: Hiç, sadece bikaç satır bişi yaziyim dedim.