ezan bittiğinde

öldün sen hataylı. annenizin gözü yaşlı, hüngür hüngür ağlıyor kadın. komşularınızın kolları arasında. bileklerini ovuyorlar kolonyayla. ‘evladım’ diye ağlıyor. babanız da ağlıyor. göstermiyor ama yıkılmış bir köşeye içten içe ağlıyor adam. ama ağzında bir cümle, ‘vatan sağolsun, memleket sağolsun, bir oğlum olsa onu da gönderirim’ diye ağlıyor. aldılar hepinizi, aldılar. gönderdik cenazeleri ailenize, kurşun izlerini silerler, yıkarlar sizi. bir güzel de bayrağa sararlar. böyle öldü. en değer verdiğim adam böyle öldü. ama uyuduğu için değil, buraya erken gelelim diye. koydular helikoptere, gönderdiler memleketine. televizyona bile çıkarsınız. 45 saniyeliğine kahraman olursunuz. çıkar süslü bir karı, hüzünlü sesle anlatır. hekim bulut, karakol baskınında şehit düştü. 45 saniye. sonra da magazin haberleri. kahramanca mı savaştınız? hayır. bu adam uyuduğu için öldünüz. kızmayın ona. kızmayacaksınız. kendinize kızın. burası bir birlik. arkadaşınla hareket edeceksin. o uyusa bile uyumayacaksın. uyurken ölemeyeceksin! uyursan ölürsün! ölürsünüz! sen uyursan herkes ölür. bak ‘hazırım’ yazıyor. neye hazırsınız? uyurken ölmeye hazırsınız. uyumayacaksınız! yemeyeceksiniz, dinlenmeyeceksiniz. sizin cesetlerinizi, sizin cenazelerinizi ailenize göndertmeyeceğim. ölmenizi yasaklıyorum. anlaşıldı mı asker?