babamın ölüm yıl dönümü 30 07 2012

6 yaşımdaydım daha.. bir perşembe sabahı olması lazım. okula gidecekken babaanemin evinde ağlaşan insanların ortasında buluyorum kendimi. biraz sonra öğreniyorum daha 10 gün önce hastanede "iyileşiyorum oğlum" demesine rağmen babamın öldüğünü. dünyam bitti sanıyorum. bir sonraki sabah uyanamayacağım...

2-3 saat sonra bir ambulans istanbuldan getiriyor ölü bedenini.. cenaze, ağlayanlar... bir ses arkamdan "ilk önce oğullar atar toprağı" diyor. apar topar okulundan getirilen abimle avuç avuç toprak atıyoruz mezara. ne olduğunu halen tam olarak anlamasam da dönüşü olmayan bir yola girdiğimi düşünüyorum...

... ve şimdi, üstünden 10 yılı aşkın zaman geçmiş. dünyam bitmedi, ama hep bir yanım ekgib büyüdüm. "kadıköyde beraber maç izleyeceğiz" sözünü baba yarısı amcamla üniversite yıllarımda "yarım" yaşadım. staddan eve dönerken gözlerimden yaşlar süzüldü "keşke burda olsaydı" diye. yıllarca kulaklarımdan "oğlum" sesi hiç gitmedi. küçükken iş için yolculuklar yaptığında "keşke sizi kazağıma sokup her yere zütürsem" dediği günlere dönmeyi istedim. o odada gazete okurken halının üstüne oturup gazetenin ters tarafını okumayı, beraber amatör küme maçlarını izlemeyi, onun bana köfte ekmek-ayran almasını, radyodan da fenerbahçe maçını takip etmeyi, gol olursa seslenip ona haber vermeyi özledim. kabullenmek çok zoru

ilk aşkımı anlatamadım ona hiç. arabayı bir geceliğine almak için izin isteyemedim. eve alkollü gelip ondan tokat yiyemedim. kulağımı deldirdiğimde şamar yiyemedim. okuldan oğlunu almaya gelen arkadaşlarımı içten içe hep kıskandım ve tüm bunları anneme yıllarca hiç belli etmemeye çalıştım. yıllarca babamı özlediğim için tek damla ağlamadım, içime akıttım hepsini.

hayatınızın en önemli kararlarını alırken dede, amca, anneye danışmaktır. ortada kaldığınızı bildiğinizde hiçbir şeyin onun yerini tutmayacağını anlarsınız. "hem analık hem babalık yapmak" deyiminin gerçek olduğunu gözlerinizle görürsünüz belki.

okullar başlayınca "inşallah babanız ne iş yapıyor diye sormaz" diye içten içe dua etmektir. laf arasında arkadaşların babayla ilgili herhangi bir sorusuna geçiştiren cevaplar vermeyi öğrenirsiniz yavaş yavaş. kanser kelimesini her duyduğunuzda içiniz cız eder.

belki tek iyi yanı erkenden olgunlaştırmasıdır insanı. anlarsınız beraber yaptığınız merdivene baktığınızda artık böyle şeyleri yalnız yapacağınızı.

liseden mezun olduğunuzda ya da herhangi bir başarı yaşadığınızda aptal "keşke babası hayatta olsaydı da bu günleri görseydi" sorusundan nefret etmektir. "neden bu kadar erken oldu?" diye düşünmektir. bencilcedir ama fazlasıyla yaşlı insanlar görünce "bunlar varken neden benim babam?" dersiniz.

babanın ölmesi o sinir olduğunuz cümleyi hayatınız boyunca içten içe söylemenize sebep olur.. mekanın cennet olsun babacığım inşallah dualarım sana ulaşır

edit:

entrylerinizi tek tek okudum allah razı olsun sağolun panpalar