az

okudum ve çok beğendim.
mezar çocuğu olan derda'nın hikayesi çok hoşuma gitti. sadece kitabın sonu biraz havada kalmış gibi geldi bana.

--spoiler--
“böylece derdâ, zevk ve acıyı insanların birbirlerine sırayla verdiklerini öğrendi. önce derdâ stanley’e sonra stanley derdâ’ya, önce çocuklar ebeveynlerine sonra ebeveynler onlara, önce geçmiş geleceğe sonra gelecek geçmişe, önce doğa insana sonra insan… önce ölüler hayattakilere sonra hayattakiler… sırayla… birbirlerine acı ve zevk verip… sonsuza kadar… mutlu… dolce vita… dıbına koyayım!"

--spoiler--

--spoiler--
baba beni istediğin kadar gib !
--spoiler--

--spoiler--
... "peki ya kimse gelmezse?" diye sormuştu filipinli. "kim kalbinden vazgeçecek kadar kendini bir şeye adayabilir ki?"

"onu da göreceksiniz!" demişti bina.

"ya hayatlarının anldıbını bulamayanlar?" diye söze girmişti kızılderili. "onlar ne olacak?"

"onlar da, göğüslerinde bir et parçasıyla canlı canlı çürüyecekler. ve buna yaşamak demeye devam edecekler
--spoiler--