oradaysan.

her şey yalan.
herkes sahte.

al gözümden yaşları gün gelir kurutursun.
yaz bunu bir kenara gidersen unutursun.

kaçtım kavgadan.

yalnız yanmalı.
devirdiler tüm sandalı
basın görme skandalı
bu normal değil ahtım olsun
yaz'cam kalem gönlün olsun
beni tek sen anlıyorsun
diyorum kağıda geçmiş olsun.

bu nasıl bir zihniyet, bu karşı cinsi nasıl bir cinsel obje olarak görmektir. amk biz kimlere panpa diyoruz. siz insansanız ben değilim huur çocukları sırf bunun için giriş yaptırdınız bana.

gitmezsin zoruma :DDD

bu mizahın pikselleri çıktı ama hala gülüyorum :dd

tacize girmesin diye fotoğraf bile çekmedim dürzü herif :d

indim aşağıya baktım giriş kapısının arkasında iki tane kız var. bu kekolar tuvalet aynasına, araba cdıbına, bina girişindeki kapılara falan yapışıp fotoğraf çekiyorlar ya, heh aynen öyle. iki dakika baktım ne yapıyor bunlar diye bir de fotoğrafı çektikten sonra o girdikleri tripten çıkıp telefona nasıl çıkmışım diye bakmaları yok mu :d kapıyı açtım kahkaha ata ata geçtim aralarından.

bana kurşunların ağırlığından bahseder, savaşın yaşanmış tüm acıları kustuğunu anlatırsın. acı yaşandıkça korkusuz sanar ya insan kendini, işte o illüzyona nasıl küfür ettiğini anlatırsın. sonra bir bukowski pervasızlığı sarar ruhunu. iki afilli cümle parlatırsın; "çamur yer, şekeri sevmem. nerede lan benim viskim!" der. ardından bir şarkı patlatırsın. dağ yeşerir...

aynı şey. bir nevi we're connected hesabı.

we're connected ? (bkz: biz bağlıyız)

senelerdir hayata dair her ama her şeyi düşündüm. vardığım bir nokta da yoktu. sürekli o yolu yürüyordum. beyinin sınırlarını sonuna kadar zorladığınız zaman en başa dönersiniz. bunun biyolojideki adı zeka kaybıdır. the dark knight filmindeki aaron eckhart'ın söylediği "ya bir kahraman olarak ölürsün, ya da kötü bir adam olarak uzunca yaşarsın" gibi iki alternatife sığdırılmış epik bir durum değil bu. en azından benim için. öncesinde bir duvar hakkında bile felsefi deneme yazısı yazacak kadar kafasında birçok sekme bulunan ben şimdi düşünemiyorum bile. usb'ye beynimin big datasını text olarak dökmüşüm. şimdi açıp okuduğumda o zamanlar ki halimi de ne anlatmak istediğimi de anlıyorum. ama istesem de düşünemiyorum. daha önceden de düşünmekten şikayetçiydim. e iilaçların da katkısı olmadı değil. hep merak ettiğim normal beyini yaşıyorum. bu iyi bir şey mi? bilmiyorum.

reyting gibi nedenlerden dolayıymış. türkiye kocaman bir ıslah olmaz cahil, çomar yuvasıdır. neyse.

bakıp o aynaya gördüm kendimi
nefsi emarenin etkisindeyim
buldum üç dünyada kendi kendimi
ama çözemedim neresindeydim.
nefsin esiriyim, kalp gözüm ama
aziz velilere zelil bendeyim.
sermayesiz müflis tüccarım ama
büyük tacirlere yakın yerdeyim.
sadrıma saklanmış bir dünya varken,
açılmış sırlara gizli perdeyim.
koştum baharlarda şafak sökerken
yazın kış kıyamet zemherideyim.
ufukta kızarmış gurup solarken,
batmayan güneşin hayalindeyim.
hülya şehirlerden yari ararken,
tıkanmış yolların seferindeyim.
yolum yokuşlara vardı aniden,
ben hala inmenin hevesindeyim.
çok koştum yoruldum, ulaştım derken
bir baktım herkesin gerisindeyim.
sırlarımı tutup saklayamadım,
bir bilinmez yolun ortasındayım.
çok çiçekler buldum koklayamadım,
bir ulvi sevdanın arkasındayım.
ben nerdeyim?
bilinmeyenlerin biriktiği bir yerdeyim
göklerde uçarken bir bakmışım yerin dibindeyim
klagib sözlerin arkasına sığınmış
cümlelerin içindeyim.
ben nerdeyim?
çelişkili bakışların arasında
tek ayak üstünde dengedeyim
hiç kimsenin olmadığı bir yerde
derin düşüncelerin yokuşunda
her zamankinden daha deliyim.
ben nerdeyim?
ölüyorum derken
ciğerlerime dolan nefesin
çıkarsız keyfindeyim
soğuk bir elin karaladığı
boş sayfanın hayalindeyim.
ben nerdeyim?
her adımı anlamsız olan düzenin
bir adım önünde
taklitindeyim
cebimde doğrularımla
bir yalanın gölgesindeyim.
ben nerdeyim?
gecenin karanlığına gömülmüş
kabusların derinliklerindeyim
gözyaşlarımı etrafa saçmış
bir şişenin dibindeyim.
ben nerdeyim?
uzun zamandır görmediğim
sevdiklerimin hasretindeyim
anlık mutlulukların
doyumsuz sevinçlerindeyim
ben nerdeyim?
koştum gece gündüz beni aradım,
baktım ölümsüzlük sahrasındayım.
ümit dağıtırken çile topladım,
kendimi bulmanın kavgasındayım.
birinci yolda doğdum
ikinci yolda durdum
üçüncü yolda soldum.

bir böbreğimi verebilirim. getirin şunu artık.