52 yıl sonra sözlüğe girdim karşıma hikayen çıktı, çabuk anlat amk

kışlara dönmüş yazım, ölüme dönmüş yüzüm...

yarıldım bin şuku

o bağırdıkça ben ağlıyorum, ben ağladıkça o bağırıyor...

http://www.youtube.com/watch?v=w0i8Q2wZo50

senin ben dıbına koyayım huur çocuğu :(

lan bu kitabı okuyan sonunda ağlamazsa ben de bir şey bilmiyorum dıbına koyayım...

ilk okuduğum günden beri yer imlerine kaydetmişim, şimdi onları kurcalarken buldum başlığı. yine güldüm yine güldüm.

@4 haklısın panpa ortak üretim. her marka yapıyor bunu.. fiat doblo-opel combo, fiat fioriono, peugeot bipper, citroen nemo, fiat ducato-peugeot boxer vs.. amaç maliyetten kaçmak.. ancak motorlar farklı. fiat'ın kendi motorları (multijet ii) var. direksiyon sürüş tarzı vs. avrupa insanına göre şekillendirilmiş. türkiye'de fiyatları açıklandı. çok sevsem de fiat'ı satamaz burada..

istanbul auto show'dan sonra satışa sunuluyor..
twitterdan sormuştum, https://twitter.com/fiat_...status/261024852146782208

oğlum lan gülü yapmam lazım balonlu olanı :( Önce evde denemek lazım ama güzelce. yapılabilir ama zor lan diken falan patlamıcak bi de.

herşeyden kaçıp rahatlamak.. Ciddi ciddi düşünüyorum.. Hangi yol olursa.. Sanırım bir gün yapacağım bunu..

silence'yi ve me over you'yu dinlemeyen ölsün valla... resmen aşık oldum be, öyle güzel bakıyor ki, karşımda çalsın bunu o sesiyle söylesin yeminle ağlarım. dinleyerek ağlıyorum karşımda olsa kalpten giderim herhalde..

1 ay sonra edit: Lucia gel karşımda çal. cidden aşık oldum be sana :(

okuyorum.. daha 100.sayfadayım ama muhteşem birşey.. yine sonunda ağlatacak gibi gözüküyor. cengiz aytmatov üstadın farkı..
edit: editlemekte geç kaldım yeni aklıma geldi burayı editlemek. müthiş bi kitap, ağlattı yine. cengiz atmatov bu, üstad..

aynı doğum gününü paylaşmaktan gurur duyduğum büyük insan, üstad, yazar, ne derseniz...

her kitabında beni ağlatmayı başarmıştır.

beyaz gemi
toprak ana
cemile
sultan murat
elveda gülsarı'yı şu an okuyorum ondan sonra dişi kurdun rüyaları var..

muhteşem bir yazar..

muhabbet kuşları tek tük mutlu olma sebeplerimden biri. çocukluğumdan beri çokça besledim, kimi öldü, kimi kaçtı (benim vakalarım yüzünden). bi tane sarı vardı çok melül bakıyor diye adını melül koyduk yalnız onu konuşamazdı hiç alışmadı çok denedik. 2,5 sene onunla yaşadım. sarı türlüydü. o kadar çok sevmiştim ki, ilk aşık olma zamanında kızla çok ilgilenince kuşla ilgilenmediğimi anlayıp yatakta göğsümde tutmuştum (salık olarak serbestti) ve ağlamıştım. sana ilgi göstemedim bebeğim diye. o kadar da çok sevmiştim. sonra 13 ekim 2010 da öldü. 2010 ekim ayı izmirde harbiden soğuktu hayvan mı alışamadı ne bi gecede değişti sabaha çıksa veterinerdeydi, gece annemin ellerinde can vermiş ıhk ıhk yaparak.. sabahta kafesindeydi 6da uyanmıştım bilerek nasıl diye kafeste buz gibi ölü halini görünce o kadar çok ağlamıştım ki...

sonra dedim ben kuş sevemem bir daha..

aradan 5,5 - 6 ay geçti kardeşim doğum günü için aldı.. dedim sevemem pek sen ilgilencen ben bakmam buna falan dedim.. lakin öyle olmadı.. 2011 nisandan beri yanımızda ve onu da önceki kadar çok seviyorum ki.. o zaman anladım ki bir daha kuş ayrımı yapmamam gerektiğini.. bunun adı da soytarı, mavi renk.. bu soytarı konuşuyor ama, canım ve canım benim diyor.. her dediğinde ama her dediğinde yüzümde güller açıyor.. nisan 2011den beri benimle inşallah hiç kaybetmem onu.. artık buna dayanamam...

böyle işte... muhabbet kuşları mutluluktur, evin içinde neşedir...