e amaçla?

Al Mualim: Hatırlıyor musun, Altair, Haşhaşiler ne için savaşıyorlar?

Görmeni istediğim şeyi gördün ve sonra da uykunu aldın.
ölüler. Rahimden, uyanıp yeniden doğabilmeniz için.

Ben... hayatta mıyım? Ama beni bıçakladığını gördüm... ölümün kucaklamasını hissettim!

Tahmin edeyim, daha iyi bir çözümün var. Peki o zaman bu ne?

Vidic: Ahaha. işte bu anlatmak olurdu!

Kitleler için kemoterapi.

Vidic: Eğitim - daha doğrusu yeniden eğitim. Ama kolay değil. Ve
her zaman tutmaz.

"Neredeyse" derken neyi kastediyorsun?

Vidic: Yeterince ileri gitmediler! Oldukça yorgun bir benzetme kullanmak gerekirse, yolsuzluk
kanserden farklı değil. Tümörleri kesip atın ama tedavi etmeyin
kaynak ve... en iyi ihtimalle zaman kazanıyorsunuz. Gerçek bir değişim yok
kapsamlı, sistemik bir müdahale olmaksızın elde edilmesi mümkün değildir.

Bu kadar küstah olmayın! Atalarınız neredeyse doğru fikre sahipti, Bay.
Miller. Birkaç kişinin ölümü - kötü insanların, daha az değil - kurtarabilirse
binlerce insanın hayatı, pek de küçük bir fedakarlık gibi görünmüyor.

Seni her zaman izliyoruz. Şimdi kalk! Yapacak çok işimiz var.

Desmond: Acaba bugün kimi öldüreceğim?

Desmond: Bunun biraz ürkütücü olduğunu söylemeliyim, Doktor: Senin ayakta olduğunu görerek uyanmak
üzerimde. Beni uyurken mi izliyordun?

Lucy: işte cevabın. Fotoğraf. Parmak izi.

Desmond: Bu bir ilaç şirketi! Abstergo'nun DMV ile ne alakası var?

Lucy: Desmond. Bu adamlar her yerde. Onlar...

[LUCY etrafına bakar ve bir şeyden rahatsız olmuş gibi görünür.]

Lucy: Ben... üzgünüm, bu konuda konuşamam.

[DESMOND odasına döner. Kapı arkasından kapanır.]

Desmond: Kahretsin, kapıyı kilitlemişler!

[DESMOND yatağına uzanır ve uykuya dalar. Ekran kararır, ancak
Parlayan semboller ve yazılarla dolu bir duvarın kısa çekimleriyle geri dönüş yapılıyor.]

Lucy: Gerçek adını mı kullanacaksın?

Desmond: Hayır. Bugünden önce olmaz.

Lucy: Kredi kartları mı?

Desmond: Sadece nakit.

Lucy: Telefon mu?

Desmond: Aranacak kimse yok.

Lucy: Ehliyet?

Desmond: Motogiblet... suçluluk duygusu veren bir zevk.

esmond: Yatmadan önce sana bir sorum olacak.

Lucy: Elbette.

Desmond: Beni nasıl buldular? Yani, başka hiçbir yere yakın olmadım
On yıldır suikastçı.

Özür dilerim. Geçmişi deşmek istememiştim.

Desmond: Sorun değil. Bana düşünecek bir şey veriyor.

Lucy: Biraz uyumaya çalış. Yarın önümüzde uzun bir gün var.

Lucy: Sanki seni sadece korumak istiyorlarmış gibi.

Desmond: Olan biten her şeyden sonra... Bilmiyorum. Sanırım haklıydılar.

ayır. Benim açımdan onlar benim ebeveynlerim değildi. Onlar benim
gardiyanlar ve ben onların tutsağıydım.