(bkz: amcikaazli) demek. kufurleri bilmek lazim. bilelim ki bikertelim.

Gecen hafta yasanan bir olay. Yer Kaliforniya eyaleti, San Diego sehri. Olayin kahramanlari Yunan asilli Amerikali bi pik ve ben.
Bu pikle yeni tanistim. Asil olayi anlatmadan, oncesini bi ozet geciyom.
Benim Thailandli ev evkadasimin, arkadasi oluyo. Ev arkadasim bu herif gelmeden bana eve misafir kabul edecegini benim icin uygun olup/olmadigini sordu. Bende "noolacak yaa senin arkadasinsa basimizin ustunde yeri var" gibilerinden cevap verdim. Sonra 2. ayrintiyi verdi "ama arkadasim yunan..?" (sonradan anladim megersem bu pik sordurtmus 2. ayrintiyi) "e dedim noolmus? (rum mu mikiyoz burda amk)

Neyse geldi bu eleman, efendi gibi misafirperverligimizi gosterdik. Yedik, ictik. Baslarda biraz cekingen, muhabbet ettikce acilmaya basladi bizimkisi. Konu bizim oralara geldi hafiften, dedelerinden bahsediyo, nerde yasamislar, nasil Amerika'ya goc etmisler vs. Agzindan bir-kac defa konstantinapolis kacirdi. Ses etmedim ama icimdende geciriyom "bir daha tekrarlarsa bikerim". Bekledigim an geldi ve pikin agzindan son defa "konstantinapolis" i duydum. Kontantinapolis gormek istedigim yerler listesinde gibi birsey soylemisti...

ben: Haci sen surekli biyerden bahsediyon "konstantinapolis" neresi orasi?
pik: Istanbul
ben: ha oyle de o zaman. diger turlu anlamiyom ben.
pik: (hafiften bozulmus ama gulumseyerek bunu gizlemeye calisiyo) ahahah evet Istanbul ya...

neyse konuyu degistirdi benim nereli oldugumu sordu vs. Bu konu kapandi.

Hafta sonu oldugundan dedik hadi disari cikalim.
Gittik mekana guzelcene egleniyoz. Ben disari cikiyom dedim sigara icmeye bunlar dedi bizde geliyoz. Mekanin onundeki otoparka gectik.
Bu pik kafasi guzel basladi (bkz: sirtaki) (yunan halk dansi) yapmaya. Bana sordu "sizinki nasil? yapsana vs" Ben ege tarafindanim, bizimki biraz daha yavas adimlarla yapiyoruz... zeybek oyununu gostermeye niyetlenken, bu botveren demesin mi "tabi sizin beyin de yavas calisiyo zaten"

ortaligi derin bir sezsizlik hakim olmus, saniyeler cok uzun gelmeye baslamis, ortamtakiler benim cevabimi beklerken, ben alkolun verdigi rahat tavirla;

"la (bkz: cunt mouth), o beyni yavas calisan adamlar senin dedelerini denize doktu ve bu sebeten dolayi Istanbul, konstantinapolis degil"

dedim. orgazmin doruklarina ulastiktan sonra sigaramdan derin bir nefes cektim ve yavas adimlarla zeybek oynayarak mekana geri dondum.

up ~

@8 @9 suku

oku ~

sevgili panpalarim,

her ne kadar giblemeseniz de askerlikle ilgili bir konuyu daha gundeme getirmek istiyom.
" (bkz: vicdani ret)" (bkz: askere gitmeyi ret etmek)
bunu dusunurken kendimle celisip, kendime bile durust olamadigimin farkina vardim. cunku benim icin bu konu askerlikten ziyade "vicdani" bir mesele... "vicdanen rahat olmak"

(bkz: vicdani ret' di neden savunuyorum) cunku oldurmek istemiyom, kimse olsun, oldursun istemiyom. ilk yazimda oldugu gibi antimilitarist olduguma inaniyodum (hala birazcik inaniyorum)... (genelde bunun gibi seyler ama uzatirsam okumazsiniz picler)

(bkz: vicdani ret' di neden savun-mu-yorum) cunku dunyanin hem cografik hemde stratejik olarak en onemli noktalarindan biriyiz. bu nedenle dusmanimiz ve bizi sevmeyenler cok. bazilari cok guclu. askeri-silah teknolojileri cok iyi. ekonomileri de oyle. en kotu ve aci tarafi silah teknolojilerini henuz bize karsi kullanmiyorlar. ama biz kendimize gibtigimiz silahi, silahtan cikan her bir mermiyi onlardan satin aliyoruz.
bu ulkenin guclu ordusundan baska neyi var? lan hepimiz ret edersek gibertmezler mi bizi?

bu yaziyi yazmadan once dusundum; simdi omrumun son anini yasiyor olsam vicdanen rahat, huzurla gozlerimi kapatabilir miydim?

beyler :(

bir belgeselde denkgelmistim. soyle birsey diyodu; "bir ulkeyi yok etmenin en zor yolu, silah, top, tufek, en guclu muhimmatlardir. o ulkeyi yok etmenin en etkili ve kolay yolu, insanlarini birbirine dusurmektir"

kendi kendime sordugum soru ; yoksa vatan icin olmekten mi korkuyon yarraam? kem-kum ettim ama verdigim cevap, yine kendimi tatmin etmedi.

not: kiymetli panpalarim, kimseye herhangi bir durumu manipule etmeye calismiyom. hissettiklerimi ve dusunduklerimi paylastim. sizlerin de fikirlerini merak ediyorum. konuyu baska yere getirecek piclerin dalagini gibeyim.

sevgili panpalarim,

her ne kadar giblemeseniz de askerlikle ilgili bir konuyu daha gundeme getirmek istiyom.
" (bkz: vicdani ret)" (bkz: askere gitmeyi ret etmek)
bunu dusunurken kendimle celisip, kendime bile durust olamadigimin farkina vardim. cunku benim icin bu konu askerlikten ziyade "vicdani" bir mesele... "vicdanen rahat olmak"

(bkz: vicdani ret' di neden savunuyorum) cunku oldurmek istemiyom, kimse olsun, oldursun istemiyom. ilk yazimda oldugu gibi antimilitarist olduguma inaniyodum (hala birazcik inaniyorum)... (genelde bunun gibi seyler ama uzatirsam okumazsiniz picler)

(bkz: vicdani ret' di neden savun-mu-yorum) cunku dunyanin hem cografik hemde stratejik olarak en onemli noktalarindan biriyiz. bu nedenle dusmanimiz ve bizi sevmeyenler cok. bazilari cok guclu. askeri teknolojileri cok iyi. ekonomileri de oyle. en kotu ve aci tarafi silah teknolojilerini henuz bize karsi kullanmiyorlar. ama biz kendimize gibtigimiz silahi, silahtan cikan her bir mermiyi onlardan satin aliyoruz.
bu ulkenin guclu ordusundan baska neyi var? lan hepimiz ret edersek gibertmezler mi bizi?

bu yaziyi yazmadan once dusundum; simdi omrumun son anini yasiyor olsam vicdanen rahat, huzurla gozlerimi kapatabilir miydim?

beyler :(

bir belgeselde denkgelmistim. soyle birsey diyodu; "bir ulkeyi yok etmenin en zor yolu, silah, top, tufek, en guclu muhimmatlardir. o ulkeyi yok etmenin en etkili ve kolay yolu, insanlarini birbirine dusurmektir"

kendi kendime sordugum soru ; yoksa vatan icin olmekten mi korkuyon yarraam? kem-kum ettim ama verdigim cevap, yine kendimi tatmin etmedi.

not: kiymetli panpalarim, kimseye herhangi bir durumu manupile etmeye calismiyorum. hissettiklerimi ve dusunduklerimi paylastim. konuyu baska yere getirecek piclerin dalagini gibeyim.

sevgili panpalarim,

her ne kadar giblemeseniz de askerlikle ilgili bir konuyu daha gundeme getirmek istiyom.
" (bkz: vicdani ret)" (bkz: askere gitmeyi ret etmek)
bunu dusunurken kendimle celisip, kendime bile durust olamadigimin farkina vardim. cunku benim icin bu konu askerlikten ziyade "vicdani" bir mesele... "vicdanen rahat olmak"

(bkz: vicdani ret' di neden savunuyorum) cunku oldurmek istemiyom, kimse olsun, oldursun istemiyom. ilk yazimda oldugu gibi antimilitarist olduguma inaniyodum (hala birazcik inaniyorum)... (genelde bunun gibi seyler ama uzatirsam okumazsiniz picler)

(bkz: vicdani ret' di neden savun-mu-yorum) cunku dunyanin hem cografik hemde stratejik olarak en onemli noktalarindan biriyiz. bu nedenle dusmanimiz ve bizi sevmeyenler cok. bazilari cok guclu. askeri-silah teknolojileri cok iyi. ekonomileri de oyle. en kotu ve aci tarafi silah teknolojilerini henuz bize karsi kullanmiyorlar. ama biz kendimize gibtIgImiz silahi, silahtan cikan her bir mermiyi onlardan satin aliyoruz.
bu ulkenin guclu ordusundan baska neyi var? lan hepimiz ret edersek gibertmezler mi bizi?

bu yaziyi yazmadan once dusundum; simdi omrumun son anini yasiyor olsam vicdanen rahat, huzurla gozlerimi kapatabilir miydim?

beyler :(

bir belgeselde denkgelmistim. soyle birsey diyodu; "bir ulkeyi yok etmenin en zor yolu, silah, top, tufek, en guclu muhimmatlardir. o ulkeyi yok etmenin en etkili ve kolay yolu, insanlarini birbirine dusurmektir"

kendi kendime sordugum soru ; yoksa vatan icin olmekten mi korkuyon yarraam? kem-kum ettim ama verdigim cevap, yine kendimi tatmin etmedi.

not: kiymetli panpalarim, kimseye herhangi bir durumu manipule etmeye calismiyorum. hissettiklerimi ve dusunduklerimi paylastim. konuyu baska yere getirecek piclerin dalagini gibeyim.

beyler 7 aydir burdayim. gelmeden once burasi hakkinda hic bilgi sahibi degildim nette arastirdim, bulamadim. gelmeyi dusunenlere simdiden soyleyeyim. sakin!!!

deneme~

en gibtiritaktan konularda bile beyin firtinasi yapip, parlak fikirler sunan picler, boylesine ciddi bir konuda sessiz kaliyo.

depresyon stayla

up ~

saksi olmus panpis

alisan olmus kel