bazı şeylerin farkına varıyorum ama hiç tepki vermiyorum hiç önemsemiyorum ya da öyleymiş gibi yapıyorum içimden gelmiyor. atılan bir mesajdaki hissi anlayabiliyorum bazı kelimelerin ekgibliğini görüyorum sırf atılmak için atılmış mesajları fark ediyorum ama birşey yapmıyorum yapamıyorum. kendimle çelişip olduğum yerde sayıyorum ve 3 aydır yaptığım tek şey de bu. niye mi peki? tam anlamasamda sevgiden olduğunu düşünüyorum insanları gereksiz yere üzeceğimi ve meşgul edeceğimi düşünüp gereken cevabı değil de olması gerektiğini yazıyorum. bildiğin kendinden korkuyor gerçeklerden kaçıyorum. bunları buraya anonim olduğum için beni kimsenin bulamayacağı bir yer olduğu için yazıyorum okuyup dalga geçebilir veya ortak olabilirsiniz buna karışmam yazının devdıbını da getirebilirdim ama inan o bile gelmiyor içimden

uzun süredir ilişkisi olan bi kardeşinizim son 1 hafta önceye kadar da gayet sağlıklı bir ilişkim vardı. neyse bazı bizi ilgilendirmeyen olaylar oldu ve sevdiğim canımdan çok sevdiğim kadın bana güvenmediğini söyledi sebebi de benim bazı arkadaşlarıma davranışlarımmış bu konuşmadan beri aramız normal olarak iyi değil soğuk davranıyoruz birbirimize sizce ne yapılır nasıl yapılır düzgün yorumlarınızı bekliyorum

öncelikle kendimle dertleşmek için yazıyorum kimsenin okumasına gerek yok.
biliyorum ki için içini yiyor biliyorum ki zor tutuyorsun kendini. bi bırakırsan tüm herkes karşı gelecek sana. onların gözünde başkası olacaksın. bunu gururuna yediremiyorsun ve kendine dert ediyorsun. algını açmışsın karşında para içinde yüzen bi çocuk... deli gibi sana yürümekte ama kabul edemiyorsun. en yakın dostuna bile yalan söylüyor gizli gizli onla buluşuyorsun o seni yıllardır tanıyamamış ve ben seni 1 yılda tanımışım. ah benim safım inşallah o dostunun asıl yüzünü görürsün de hayatın tozpembe olmadığını öğrenirsin. Allahıma yalvarırım hergün göstersin sana o arkadaşının asıl yüzünü diye. Allah her şeyi bir düzene göre yaratmıştır ona şükürler olsun. bu da bi sınavdır benim için de diğerleri için de. ya geçicez ya da kalıcaz. Allahtan umut kesilmez. sen onun gerçek yüzünü gör yeter ki. evet biliyorum zor günler olacak ama yanında bende olacağım her zaman var olduğum gibi. gönlümün yettiği gücümün tükendiği yere kadar yanındayım gerisi nafiledir emin ol.

Keşke yıllar bu kadar çabuk geçmeseydi mesela o dönemler 365 gün değilde 1000 gün olsaydıı, sindire sindire yaşasaydık. Sanki o zamanlar daha neşeli daha huzurluyduk, dizilerde bile kavuşmanın ne kadar uzun zaman aldığını sevginin o kadar basit olmadığını konu alıyordu. Sanki zaman geçtikçe masumiyet ve saflık ortadan kalkmaya başladı artık diziler cinselliği gözümüze gözümüze sokmaya başladı aşkın sadece yataktan ibaret olduğunu gösterir oldu. 13 yaşında kızlar öpüşmeye başladı 15 yaşındaki kızların ifşa videoları internette yayınlandı. Eskiden insanlar sevgili olduğunda utangaçlık vardı masumiyet vardı kimsenin aklında öpüşmek sevişmek ya da ben bu kızı zütüreyim gibi bi düşünce yoktu SEVGi vardı AŞK vardı SADAKATLiK vardı neden eski topraklar hayla birbirinin gözlerine deli gibi bakar ? Neden mi? Çünkü birbirlerini fiziği ve dış görünüşü için değil kalbi için severlerdi. Şimdi ise insanlar hep birbiriyle tartışıyor kimsede gram huzur yok herkes eskileri aramaya başlar oldu. Mahfettiler insanları huzur , sevgi , kalmadı artık. Menfaatler ters düşünce birbirimizin sırlarını anlatır olduk. Akrabalar bile birbiriyle küstü aldatmalar ayrılıklar arttı. Ne zaman bu hale geldik biz?

ulan taksörken nasıl internet kafe açtın ben onu anlatsan da anlamam galiba amk

O zamanlar gençtim. Pavyonda çalıp söylüyordum. gömleğimin yakası yağ içindeydi gömleğimi yıkayacak, önüme bir tas çorba koyacak bir yarim olsa dedim. Uzaktan uzaktan bakıştığımız bir kız vardı. Gittim istedim, hayır demediler ama olmadı, kısmet değilmiş, yarım kaldı çok efkarlandım pavyondan ayrıldım şehri terkettim, sazımı siyaha boyadım ve başladım çığırmaya: "karadır bu bahtım kara, sözüm kar etmiyor yare " gece uzun, mevzu derin...

Öncelikle s.a kardeşler kendime yazı yazacağım bi platform arıyordum ve az önce tanık olduğum bir fotoğraf için bu siteye kayıt oldum. Bu fotoğraf bi baba ve oğul bir de fotoğrafı çeken benle yaşıt kardeşe ait(18) baba ve oğul fotoğraf çekilmişler adamın üstünde parlak bir takım elbise senelerdir giyilmemiş son dakika cilalanmış bir kundura var (az önce instagramda gördüm) yanında hayatın farkında olan gururlu bi oğlu üniversiteden mezun olmuş garip olan şu ki bu iki adam gibi adamın arkasındaki insanlar aşırı süslü veya karizmatik fakat bu adam belkide ilk defa oğlunun mezuniyeti için takım elbise giymiş neyse arkadaki insanların bu adamlara bakışını görmelisiniz aşağılayıcı ve ezikleyici bi tavırla. Belli ki hepsi zengin bazıları baba parasıyla okulu okuyor belki. Hayatın acımasızlığını ve çaresizliğini ortaya koymuş bi fotoğraf. Adamın yüzünde acı bir gülümseme var. Neyse fotoğrafı bu kadar anlattığım yeter asıl sorun parasızlık. Kardeşi dediğim adama mesaj attım hayırlı olsun diye konuştuk baya bi süre sonra konu paradan açıldı. O baba oğlunun mezuniyeti için telefonunu ve küçük bi altınını satmış duyunca içim parçalandı amk hayatın acımasızlığı ve adaletsizliği neden bu kadar fazla? Neden bu kadar fazla zengin ile fakir arasındaki fark? ince bi çizgiden ibaret olsa şu para mekanizması. Yazasım gelmedi daha fazla zaten çok bi giblenmem hadi eyvallah.