Elif Kaşlarını Çatar 
Gamzesi Sineme Batar 
Ak Elleri Kalem Tutar 
Yazar Elif Elif Diye.

Sevdiğim kişi yazmıştı bu şiiri bana, şimdi başkasını seviyor. Adımdan utandım, oysa Tahir olmak da ayıp değildi Zühre olmak da. Ben Elifliğimden utandım. Güzel yaşa Merve, seni unutmayacağım.

Deli gönül abdal olmuş
Gezer elif elif diye

Varlığın, sevdan canıma dokunuyor kadın... Bir gün aşık olursam, hayata umutlu bakabilmek için senin ellerini bırakmak zorundayım. Çünkü senin ve aşık olacağım adamın arasında kalacağım, ona güvenmeye yüz tuttukça senin intiharının yarası hissedilir bir hal alacak bağrımda

Okyanusa varan su damlası okyanus olur, Tanrıya kavuşan ruh Tanrı

Yakınmak yerine değiştirmek için harekete geçseydik, içimizdeki insanlığın o ortak kudretini rahatlıkla hissedebilirdik.

Komünizm disiplini buna ters tepki gösteriyor sanırım

Melkart'a laf etme adını da kanını da giberim

Çügü atmanız çok saçma, neden gerçekle yüzleşmek bu kadar zor geliyor? Hem safkan olsanız bile icraatsiz sadece ırkçılıkla hiçbir millet gelişmemiştir, Türkün adını var etmek istiyorsanız Türk kanı ulu kandır demeyi kesip bunu kanıtlamanız gerek.

Mao Zedong'un altında çok fazla insan vardı, ölen insan sayısı ile bu potansiyele sahip insan sayısı arasındaki oran onu temsilde en çok insan öldürmüş lider olmaktan kurtarır diye düşünüyorum.

Hem organik varlık hem aynı şey hem de aynı şey değilken çözümledik birbirimizi. "insanın hayvandan ayrılmasıydı" özne olan. Biz giderek nesneleşiyorduk

Sensin,
Kalbim değildir
Böyle göğsüme vuran

Ama boşluktur biraz da
Bir kuşu biçimleyen
Bence böyle seni bilemem

Sesin milat olsun.

Bir kelimeye
Bin anlam yüklediğim zaman,
Sana sesleneceğim

Gözler ki birer parçasıdır sende ilahın,
Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
Sen öldürüyorken de vuruyorken de güzelsin!