Bendeniz

Mirda Selvi

Askerlik bittiğinde, Mirda Selvi –artık tamamen bu isimle kendini tanımlayan o minyon, skinny genç– terhis olup kışladan ayrılırken bambaşka biriydi. Üniformayı çıkardığı anda, içindeki Mert tamamen ölmüştü. O gece yaşanan grup deneyimi, dapdar poposunun ilk kez bu kadar sert ve acımasızca açılması, ağzının ve bedeninin aynı anda doldurulması… tüm bunlar onun için bir doğum gibiydi. Acıdan ağlamış, korkudan titremiş, ama aynı zamanda ilk kez gerçekten “kadın” hissetmişti. O gece aldığı her darbe, her boşalma, ruhundaki zincirleri kırmıştı.
Şehre döndüğünde, ailesinin evine uğramadı bile. Doğrudan bir otobüsle büyük şehre gitti; elinde küçük bir çanta, içinde birkaç parça kadın kıyafeti ve askerlik boyunca gizlice biriktirdiği para. ilk işi, ucuz bir pansiyona yerleşmek oldu. Aynanın karşısında saatlerce durdu: Skinny bedeni hala aynıydı, ince kemikleri, dar omuzları, ama gözlerinde artık utangaç bir çocuk değil, aç bir kadın vardı. Saçlarını uzatmaya karar verdi; o geceye kadar kısa tuttuğu saçlarını omuzlarına değecek kadar bıraktı. ilk kez makyaj yaptı –kırmızı ruj, kalın eyeliner, pembe allık– ve aynadaki yansımaya bakarken ağladı. “Merhaba Mirda,” dedi kendine titreyen bir sesle.
Dönüşüm yavaş ama kararlıydı. Gündüzleri küçük işlerde çalıştı –kafe garsonluğu, mağazada tezgahtarlık– ama geceleri bambaşka biri oluyordu. ince, dar elbiseler giymeye başladı; skinny bedeniyle her kıyafet ona yakışıyordu. Özellikle kısa etekler ve topuklular… O dapdar poposunu en iyi şekilde sergileyen kıyafetler. ilk kez bir gece kulübüne gittiğinde, erkeklerin bakışlarını üzerinde hissettiğinde, kalbi yine askerlikteki gibi deli gibi attı. Ama bu kez korku değil, heyecan vardı. Bir adam ona yaklaştı, kulağına “Ne kadar tatlısın,” diye fısıldadı. Mirda gülümsedi, gözlerini yere indirdi –tam bir küçük kız gibi– ve “Teşekkür ederim baba,” dedi içinden, ama seslice söylemedi. Henüz değil.