bugün tabularımı yıktım da geldim

dün şu şekilde başlık açmıştım :

(bkz: beyler hayat çok garip lan)

özeti: 4 yıldır görmediğim ama ruhsal olarak kendime çok yakın hissettiğim zaman zaman düşünüp kederlendiğim yani bir çoğunuzun yaşadığı unutmadığınız aşkı anlatmıştım. ve yıllar sonra bugüne randevu aldığımı söylemiştim. 4 yıldır hiç görmediğim bir kadın. düne kadar sesini duymadıgım bir kadın. ama hep içimde hissettiğim bir kadın. adeta tabulaştırdığım. yıkılmayacak sandığım bir kadın.

konuya geliyorum...

bugün buluştuk... birbirimize sarıldık. öyle kocaman bir sarılma değil tabii ki. yürüyoruz. göz ucuyla onu izliyorum. bir yandan da konuşuyoruz. çarşıdayız.. o bıraktığım aynı ifade aynı tavır. hiç mi değişmez. karakter olarak güçlü bir kadın oldugunu hala hissettiriyor; konuşmalarındaki tonlamaları ve kendinden emin tavrıyla. ilk başta biraz afalladım. 4 yıl boru mu.. o da heyecanlı böyle sürekli konuşmaya çalıyor.

oturuyoruz bir mekana içmeye başlıyoruz. içmeye başladıkça haliyle açılıyor eskileri yad ediyoruz. konuşma hoş. onunla bu konuları konuştuguma inanamıyorum. gerçekten 2 gün öncesine kadar bu durumda benim bir ütopya idi. o masa benim için ütopya denilen ülkeydi. anlayın işte ne kadar büyütmüşüm onu beynim zihnimde her yerimde...

içtikçe açılıyoruz ve ben ona karşı hissettiğim bazı ulvi şeylerden bahsediyorum. "her ilişkimde senin gibi birisinin olmasını bekledim gibisinden. ama senin gibi beni yoran olmadı. yorulmak istiyorum ama artık" dedim. "sıkıldım" dedim. o da beni büyük bir olgunlukla dinleyip onayladı. konuşmamın sonunda "bu konuşmanın bir gün olması gerekiyordu ya.." dedim. "neden" diye sordu..
"seninle ilgili kafamda büyüttüğüm şeyler var belki de bunları aşmak için" dedim. gülümser bir şekilde beni dinliyor. o da bir şeyler diyor.

garip hissetmeye başlıyorum. bunun adı aşk sevgi filan değil. düpediz rahatlamaktı benim için. evet o an gerçekten rahattım. üzerime yıkılmış olan enkaz sanki kalkmış gibiydi. onun beni hapseden saçlarını koparıp atmış gibiydim.

yüzeysel konulara geri dönüyoruz. konuşmaya devam ediyoruz. o konuştukça ona olan ilgimin çok daha azaldıgını hissediyorum. içimden "ya o zaman sevgiliydik aşıktım 4 yıl boyunca seni düşündüm ama şu an gerçekten olamaz, hayatımı birleştirmek isteyeceğim kadın bu değil ya" dedim. konuşmanın keyifli olması ona karşı karşı konulmaz duygulara kapılacağım anldıbına gelemezdi. iki arkadaş gibi konuşuyorduk; geçmişiyle yüzleşen.

hastalığımdan kurtulduğumun ve tedaviye yanıt verdiğimi damarlarımda hissediyordum. nefes alıp verişim daha sakindi artık.

telefonu çaldı. arayan annesiydi. kalkması gerekiyordu. "tamam kalkalım" dedim. hesabı ödedim. o aşkından yanıp tutuştugum insan canlı ve kanlı bir şekilde karşımda duruyordu ve bana duygusal anlamda gerçekten bir şey hissettirmiyordu. bunun düşüncesi inanılmaz birşey.

özgürlüktü belki benim için artık bundan sonrası. kafesinden salınan bir kuş gibiydim.

az kalan birasından son yudumu da alınca kalktık. aynı istikamette aynı araca binmemiz gerekirken binmedim. onunla araca kadar eşlik ettim. "ben gelmeyeceğim bir arkdaşımla buluşacagım" dedim. "tamam" dedi. bıraktım. gitti.

cebimden telefonumu çıkarıp şu an birlikte oldugum kadını aradım. "çıksana dışarı sana çok yakınım" dedim. "ben de sana * " dedi. "15 dkya ordayım" dedim. "yarım saate hazırlanırım ancak" dedi. kadınları... bilirsiniz.

sonuç/anafikir/özet: yüzleşin. kafanızda büyüttüğünüz insan artık size o kadar uzak olabiliyor ki bunu daha önce neden yapmadım diye kendinize kızmaya başlıyorsunuz. yıllar önce size çekici gelen davranış ve hareketleri artık çok normal geliyor. o yüzden zaman erkenken arayın görüşmek isteyin. bişeyler içip konuşun.