+4
-2
bu sırrı daha fazla saklayamayacağım sevgili dübürü yuvarlaklar...
yıl 2006... her zamanki gibi cuma günü huşuyla abdestimi almış, daha çok sevap kazanmak için küçük küçük adımlarla camiye doğru yola koyulmuştum... yolda caminin tersi istikametine giden genç kişilere 4 numaralı, yadırgayıcı yobaz bakışımı atmayı da ihmal etmedim tabii ki... hatta bir tanesinin tam önüne tükürdüm bilerek ve isteyerek... anladı ama bozuntuya vermeden bastı gitti putperest hehe
bu maceralı yolculuktan sonra güzide camime gelmiştim... ayakkabılarımı çıkarıp, mübarek sağ ayağımla o gül kokulu zemine ayağımı bastım. içim huzur doluydu, nasıl anlatsam; o an ölsem yüzümde yeni boşalmış ergen ifadesi olurdu eminim.
hemen sağ tarafa doğru yöneldim. emekli imamlar, genç müezzinler oturmuş ufaktan sohbet ediyorlardı. bi tesbih kapıp yanlarına oturdum. o kadar tatlı bir sohbetti ki kendimi kaybetmiş, kelimelerin arasında dans ediyordum sanki...
bir süre sonra tek tek ellerini öpüp namaz kılma pozisyonumu almak üzere yerime geçtim. 10 yıldır aynı yerde kılıyordum namazımı. imama ne uzak ne yakın, cemaatin ne tam içinde ne çok dışında, yaşlılarla gençler popülasyonunun tam ortasında muhteşem bir yerdi.
hani birisi kapsa, bu sefer ben burada kılacağım dese yatırır giberdim mümin kardeşlerim o derece:)
neyse fazla uzatmadan mevzuya gireyim. sünneti kıldık, hocayı dinledik derken farzı kılmak için ayağa kalktııııık...
cemaat safları sıklaştırıyor, omuzdaşım sürekli değişiyordu. ben tabii ki yerimden kımıldamıyordum. başka bir yerde namaz kılacağıma kutsal suyla banyo yapar gavur olurdum. o derece:)
hoca allahu ekber demeden son omuzdaşım da öndeki saflardan birine tetris taşı gibi yerleşti ve yanıma o geldi...
o diyorum çünkü tanışmadık...
aman allahım! eric cartman'ın yerli versiyonu gibiydi... yanıma geldiği anda bütün tüylerim diken diken olmuş, içimdeki allah aşkı yerini öfkeye bırakmıştı. yanımdaki bir çocuk değil, bir şeytandı... hissedebiliyordum...
camiye girmeden yakalayıp kafasını kopardığı güvercinin kanı hala ellerindeydi, biliyordum... şeytandı o! benim huzurla namaz kılmamı engellemek için iblisin gönderdiği bi şeytandı! iblisti! dünyanın bütün kötülükleri leş gibi ağzından, yırtık çorabından akıyordu adeta. nasıl baş edecektim onunla! nasıl yokmuş gibi davranıp namazımı kılacaktım! rabbim bana yardım edecek miydi?!
bu sorular zihnimden ışık hızıyla geçerken hoca allahu ekber dedi ve zorlu namaz benim için başladı... konsatrasyonum sıfıra inmiş, hocanın okuduğu duaları takip bile edemez hale gelmiştim. yanımdaki iblis, bi sağa bi sola sallanıyor, aynı tempoyla sağ omzuma dokunup duruyordu. tam olarak göremiyordum ama sanki gülüyordu, kıskıs sesler geliyordu onun tarafından. kasılıp kendisini tutmaya çalıştığını anlayabiliyordum. beni de mi güldürmeye çalışıyordu acaba diye düşündüm bir an. ama nasıl gülebilirdim ki? çoluğum çocuğum kolsuz bacaksız doğsa ancak bu kadar gergin ve ne yapacağını bilemez bir halde olurdum...
rabbim bana bir yol göster diye içimden dua etmeye başladım. artık namaz mamaz umrumda değildi. tek düşündüğüm iblisin içime saldığı bu vesveseyi, o kötü enerjiyi bir şekilde dışarı atmaktı...
ilk rekat bitti ve ikinci rekat için ayağa kalktık. bütün cemaatten daha hızlı kalkmıştı münafık cartman. zevk alıyor gibiydi ibadetimizle dalga geçerek. hiç şüphem kalmamıştı; şeytanla namaz kılıyordum!
elimden geldiğince başa çıkmalıydım bu durumla. allahın aslanı derdi bana dedem. bu hitabı hak edecek bir şeyler yapmalıydım artık.
ok yaydan çıkmıştı...
rükuya gittiğimizde 5 dakika sonra olacak her şeyi hesapladım. uygulamaya koymak için fazla zamanım yoktu. ayağa dikildik ve secdeye gitmek üzere eğildik derken ben sağ ayağımın topuğunu sol taraftan yarım daire çizerek havaya kaldırmak suretiyle iblisin ense köküne allah aşkıyla çötenek diye indirdim. zaten sessiz olan camide bir anda ölüm sessizliği oluştu. herkes put gibi kalmış, neler olduğunu anlamaya çalışıyordu. iblis yere düşmüş çocuk gibi ağlıyordu.
'ayağa kalk! ey allahın düşmanı!' diyerek bacağından tuttuğum iblisi kendi etrafımda döndürerek kendime bir alan açtım.
artık romantik filmlerin dans sahnelerindeki gibi, büyük bir topluluğun ortasında o ve ben asrın savaşını vermek üzereydik ve herkesin gözü bizdeydi. cemaat hala olanlara anlam verememiş gibi gözüküyordu.
iblis yerdeyken onlara dönüp;
'ey cemaat! bu yerde yatan mel'un, şeytanın ta kendisidir!' dedim ve zıplayarak sağ dirseğimi iblisin böğrüne indirdim.
allaaaaaaaaaaah sesleri duyuluyordu cemaatten. yaşlılar deli gibi ağlıyor, gençler iman aşkıyla doluyordu. bir de yumruk geçirdim yüzüne. karşılık vermiyordu.
'gücünü göster ey iblis! göster de neler yapabileceğini görelim!' dedim. ses gelmedi yine. bir daha vurdum. tekrar ayağından tutup o mübarek halılarda sürterek yüzünü gözünü yaktım. ve sallayıp dışarı attım.
o hüngür hüngür ağlayan dedeler bir anda sustu... cami tekrar sessizliğe gömülmüştü ki imamın alkışı duyuldu... şak şak...
ve yıkıldı cemaat! onlarcası ayaklarıma kapanıyor, diğerleri eteğimi öpüyordu. etek mi giymişim ben? farkında değilim.
uzaktan boynuma tesbihler atıyor allah allah nidalarıyla ortalığı inletiyorlardı. bir süre bu coşkuyu yaşadıktan sonra namazımıza kaldığımız yerden devam ettik...
hamd alemlerin rabbi olan allah'a mahsustur.
amin...
