Savaşın en şiddetli yeriydi.Kol, bacak,parmaklar havalarda uçuşuyor. Bomba sesleri birbiriyle yarışıyordu.Şehrin düşmesi ise an meselesiydi.iki birazdan öleceklerini biliyordular fakat ağızlarından ''ölücez galiba'' sözlerini çıkarmaya korkuyorlardı.

Düşman askerleri pusuya yattıkları yere yaklaşınca ağabey olan kardeşine dönerek..

-Ali hatırlıyomusun eskiden bi köpeğimiz vardı, siyah tüleri uzun kuyruğu vardı''
+abi nerden aklına geldi şimdi o
-sen çok severdin o köpeği hatırladınmı öldükten sonra 1 hafta yemek yememiştin
+ahaha evet hatırladım adınıda sen kızgın koymuştun
-ama hep kaşları çatıktı kızgın gibi duruyodu.
+hatırladınmı beni bikere ısırmıştı,1hafta sokağa çıkamamıştım sonrada ölmüştü zaten. Sahi abi o neden öldü?

ağabey olan tam söze girecekken yüzbaşı emir verdi

''hazır olun geliyorlar''

herkes silahının şarjörünü kontrol etti. Gözler ufuktaydı.Ya ölecekler, yada öleceklerdi. Kurtulmaları mucize olurdu. Deneyimli askerlerin bile eli titriyordu. Heycan ve korku hatsafadaydı.

Yüzbaşı tekrar emir verdi,''ateş serbest''

Ortalık kıyamet yeri gibi. Mermiler birbiriyle yarışıyor ağızdan çıkan kelimleri sahipleri bile duymuyordu.10-15 dakikalık çatışmadan sonra ağabey kardeşine doğru seslendi.

+Ali'm sana birşey sölicem o köpeği ben öldürdüm sana birdaha zarar verir diye

fakat ali cevap vermedi, tekrar seslendi

-Ali'm köpeği ben..

sözü yarıda kaldı kardeşinin alnındaki kanı gördü. Nefesi kesildi. Ardından kolundaki yırtıktan zorda olsa farkedilen köpek ısırığı izini. Gözündeki yaşları sildi, şarjörünü değiştirip siper aldığı yerden çıktı. Koşmaya başladı ve bomba seslerinin arasında ufuktan yavaş yavaş kayboldu.