hayat hikayeme artık başlıyorummmmmmm

başla sen hocam ben sana dinlşeyicide bulurum uplucam adamda
not: pm attıgın içinde eyvallah

@9 gel hacu gel başlıcam kısa zamanda.. sizlere pm attım o yüzden

hikaye var dediler geldik

başla anlatmya begenirsem okucam devdıbını ama devdıbını sonra okucam

up up up up up up :(

vay amk sizin lan bu kadar mı sevmiyonuz lan beni :(

biraz uplayak dimi ilk hikayede de böyle olmuştu sol taşakta kalsın konu

reserved
güzel gidion bin

risörvırt ilerde okuyak pampa

çocukluğumda beni en çok cezbeden oyuncak arabalardı... elime 2 oyuncak araba ver

akşama kadar gıkım çıkmazdı... onun için bana hep oyuncak araba aldırırdım

binler.. evin bahçesinde genelde hep bunlarla oynardım.. 5-6 lı yaşları geçince

artık sokağa çıkmaya başlarım... sokak derken yani yol kenarı... artık ailelerin

tehlike gördüğü yerlerdeyiz genelde... hiç unutmam bir sabah babam yatağımdan

kaldırır beni ilk bigibletimi gösterir... gerçi o zamanla ona ne diyorduk

bilmiyorum ama üç tekerlekli direksiyonlu bir alet pedalları önde böyle.. dünyalar

benim oluyor tabi... çünkü benim yaşıtım fazla yoktu genelde en az 2-3 yaş büyükler

vardı onların bigibletleri vardı ama benimkisi bi değişikti onlarında hoşuna

gitmişti.. artık sabahtan akşama kadar sokaklarda gezer olmuştum.. ne hayat

umrumdaydı ne başka bişey.. yemek yemeye bile gitmezdim akşamları çoğu zaman...

hatırladığım kadarıyla yazıyorum binler... ama yazdıklarımın asla aksi ispat

edilemez sapına kadar doğruları yazıyorum zaten size niye yalan kolpa haber yazim

amk hepini seviyorum tmm zütünüz kalkmasın devam... üst katta biz oturuyoruz..

belki de çocukluğumda o burnuma gelen ve hiç sevmediğim sadece duvarlarda arada

resmedilişini gördüğüm o koku... rutubet... rutubetten çok çekmişizdir.. rutubeti

hayatta unutamam duvarların rengi değişirdi.. evin salonu vardı orası buz gibi

olurdu zaten sobalı evdesin... illaki diğer odalar buz gibi olacak.. babam karşıya

gidiyor her gün yüzünü göremiyorum neredeyse annem babaannem evde.. çocukluğumda çok

sıkıntı çektirmişim çok zırlarmışım ağlarmışım asla uslu durmazmışım sırf bu yüzden

gezmeye bile gidemezlermiş bizimkiler.. zaman geçer büyürüz ama hala çocuksun tabi

ne yaparsın sabahtan akşama kadar sokaklarda koşuşuturuyorsun...

oturduğumuz yer çift katlı bir ev..hiç unutmam yola nazır... eskiden istanbul da soğuktu tabi.. kış mevsimi olduğunda illa ki kar olurdu şimdiki gibi değil.. eski dediysek o kadar da eski değil.. 5 sene öncesiyle bile şimdiki hava çok değişiyor zaten.. neyse bu gibimsonik bilgiden sonra detaylara geçeyim.. hayatım babam annem ve babaannem üçgeni arasında geçti.. aslında evlilikleri de sıkıntılı başlamış.. babaannem annemi hiç istememiş sevmemiş ama babamınki inat işte... illa ben evlenicem diye.. dedem de o zamanlar daşşaklı tabi müftülük felan yapmış.. ordan kanal yapıyor, memleketlerde aynı olunca peder velhasıl kelam evleniyorlar ve bu evliliğin ilk ürünü ben oluyorum...

bir haziran sabahında dünyaya gelirim haydarpaşa numune hastanesinde.. doğumum çok sancılı olmuş öyle söylerler... ailenin ilk gözbebeğiyiz tabi.. babam devlet memuru. hala da öyle.. annem de ev hanımı.. görücü usülü evlenmişler.. velhasıl kelam sonra ortaya biz çıkmışısız.. aslında dünyaya gelirken bile ne kadar sıkıntılı bir adam olacağım o zaman belliymiş doktorlar çok sıkıntı çekmiş beni çıkarabilmek için hayatımı kaybetme riskim bile varmış.. neyse hayata başlıyoruz. çocukluğum istanbul ümraniyede başlar...

evet panpa mesajını aldım geldim ama hala başlamamışsın.

sen ne dion yarrrrrammmm

anlat lan hade

rezerve hacı pm için teşekkürler

@20 hacu bu sefer çakma yok aşk var karşılıksız sevgi var.. gibiş sokuş yok yani

önceki hikayende kızıl saçlı bi yosmaya çakıyodun bakalım bu sefer nabacan?

saolun hacular yerlerinizi alın şimdiden biriktikçe okursunuz