hayvani yaratik

nickaltıma yazdığın şeyleri zaman zaman sinirli, zaman zaman hak verir bir havada okudum.
ailem benden hep yüksek beklentiler içerisine girdi, bu konuda haklısın. ancak kendimi üstün falan gördüğüm yok, neysem onu söylüyorum. ben itü- deniz ulaştırma işletme mühendisliği bölümünü kazandım, ve bu bölüm mezunları %100 kaptan olarak çalışmakla birlikte, çok büyük paralar kazanıyorlar. en azından, şu ülkedeki insanların %65'inden daha yüksek.
bana "nasıl taktir görürsün?" başlığı altında 2 madde saymışsın; emin ol, derdim insanlar tarafından saygı görmek ya da o türden birşey değil. ben kendimi, kendi büyüklüğümü zaten biliyorum. herhangi bir kimsenin bana gülmesi beni ilgilendirmiyor.
bu ülkede durumu benden iyi olan insan sayısının milyonlarla ifade edilecek olduğunu söylemişsin. "durumu benden iyi" kelimesinden ziyade "durumu benimle aynı ya da önümde veya arkamda olması dolayısıyla bana yakın" kelimesini kullansan çok daha doğru olurdu. bu ülkede durumu bana yakın (önümde ya da arkamda, farketmez) sayabileceğin 6-7 meslek var.
kaptanlık, pilotluk, doktorluk, ya da itü- odtü gibi üniversitelerden elektrik- elektronik gibi bir alandan mezun olanlar.

sana hayat anlamında birşey öğretemem, bu konuda haklısın. ancak bilmediğin bir noktada, sana bilgi verebilirim. itü- duim ya da duim mezunları, 4. kaptan olarak göreve 4000 $ maaşla başlar. tecrübe edindikçe ve belli sınavlara girip başarılı olundukça bu seviye sürekli yükselir ve 6- 7 yıla, gerizekalıysan 10 yıla kadar süvari konumuna ulaşırsın. bir süvari 10 bin- 15 bin $ arası maaş alır.

günümüzün kapital düzeninde gücün paraya eşit olduğu bir gerçek, ve yukarda okuduğun şu paragrafa göre, güçlü olan da ben olacağım.

adam olamamak, demek değildir ki zengin olamamak.
basit düşüncelere sahip bazı insanlar (hayattan beklenti seviyesi yüksek olmayan insanlar) bu genellemeyi kıçından tutup değiştirmeye çalışır. işte; zengin olamamak demek değildir ki adam olamamak.
adam olmak zorunda değilim, ama her halükarda zenginim.

kabullenmemi istediğin şeyleri zerre önemsemiyorum. ben kendi yolumda yükselirken, tek duyulan şey, düşmanlarımın tir tir titreyişi olacak.

ancak yine de, sert bir giri olduğunu düşünüyor, sana teşekkür etmeyi de unutmuyorum. ciddi bir şekilde durumumu analiz etmeye, negatif yönlerimi bildirmeyi amaçlayan bir yazı yazmışsın. bunun için teşekkürlerimi sunmaktan da çekinmiyorum: teşekkür ederim.

"hayatta yalnız kalırsın" ifadesini tek bir cümleyle açıklayacağım; yalnız büyümek istemeseydim, duim'i neden seçmiş olabilirim ki?

son olarak; bana düşman olanlara karşı, durumum el vermiyor olsa bile; kaybedeceğim bir savaşa giriyor olduğumu bilmeme rağmen uygulayacağım politika bellidir: kin, öfke, nefret saçmak ve bu gibi duyguları ona etkili bir biçimde, meydan okuduğumu belli edecek şekilde yansıtmak, belli etmek. şu anda, bugün "beni yok etmek isteyeni, ben yok ederim." zihniyetinin, bir gün beni bitireceğini dahi bilsem bu politikayı uygulamaya gözümü kırpmadan devam ederim.