incinin en ciddi hikayesi

Suan hiç üşenmeden ilk entryden baslıyıp seri eksilicem seni gavurun dölü

"14 nisan 1982
hayat bir tek bana mı farklı geliyor, sürprizlerle dolu, acılarla dolu ve hepsi aniden oluyor bir tek ben mi yadırgıyorum acaba. arabadayım,bunları yazarken zorlanıyorum, başım dönüyor. karanlığa yolculuk ediyorum şuan ve seni tutuşturdular elime, tedavimi hızlandırabilirmişsin, neden tedavi oluyorumki ben sibeli, gamzeyi benden daha akıllı yapan ne ? giydikler etekler mi ?

@728 hakkatten olaylar bu noktaya gelmişken şizofren olduğunu nasıl anladın lan amk

“çıkarın şu kayışlarımı, bırakın koşiyim anneme, sarılsın bana varsa bir hastalığım eminim geçecektir o an.hiç değilse bırakın gözyaşlarımı siliyim, saçlarımı tarıyım. yapmayın bunu bana, küçücüğüm ben daha bırakın okşasın annem saçlarımı, yağmurlu havalarda saçımı tararken söylediklerini yine fısıldasın kulağıma “ kızıl saçlarında güneşi hissediyorum bitanem” yine öpücüklerle masal anlatsın bana.”

"beyaz önlüklü şeytanlar deli derken bana onaylıyordu gözleriyle onları,ben, bana sarılıp kaçırmasını beklerken o cehennemden o göz yumuyordu onlara. deli olmadığımı biliyorum ben, uydurdum ben onları, annem kızmasın diye uydurdum.ama inanmıyorlar bana, korkma iyileşiceksin diyorlar. asıl deli sizlersiniz, korkmuş bir kızın bir anlık çaresizlikle söylediklerine inanıyorsunuz.

dur panpa bende yaktım bir tane. çok sigara içtim lan bu gece .geçen bir yerde okudum %50 olasılıkla öldürüyormuş sigara.amk zaten %100 ölmeyecekmiyiz lan rahat olmak lazım

"canım annem feda etmişti kendini ve ben bu yükü sonuna kadar hissediyordum. iyileşmeliydim artık. doktorlarla uzun uzun konuştuk herşeyi. çok iyi davrandılar bana. beni 1 ay daha müşade altında tutmaları gerekiyormuş. bitti geçti 1 ay da çabucak. bavulumu topluyordum, uyandığımdan beri bir gülümseme vardı yüzümde. hastanede bana acıyarak, sıkılarak bakan bütün gözler gurur duyuyordu şimdi benimle. dizlerime kadar gelen eteği pileli, beyaz,papatya desenli elbise giymiş elimde valizimle emin adımlarla yürüyordum hafifçe esen rüzgara doğru.

"8 ekim 1982
seni en baştan okumaya başladım günlükçük, bunları ben yazmış olamam, anneme huur diyen ben olamam, böyle lanet bir insan olamam. oyun oynuyorsun bana, beyaz önlüklülerin bir oyunusun sen, delirtmeye çalışıyorsunuz beni, hayır hayır olamaz bunlar. anla beni günlükçük olamaz. hatırlamıyorum hiç birini, yaşamadığın bir şeyi yaşadığını anlamak hayır olamaz bu,benim gibi biri dayanamaz buna. burak,seni anımsıyorum tekrardan,o birkaç gün ne de şefkatle bakmıştın bana, ondan sonraki günlerde de hep yanımda oldun, okulda sana gülmelerine rağmen ayrılmadın yanımdan. buraya yatmamdan bir kaç hafta önceydi, burağı evime çağırmıştım, annem çağırmıştı aslında yemek yapacaktı bize. seve seve kabul etti tabi burak. okuldan sonra bize gittik, kapıyı dakikalarca çalmama rağmen açılmadı kapı, korktum anneme bişey olmuş olabilirdi, kapıyı kırdı burak ve içeriye girdik, annem uyuyordu.şu sıralarda ne de çok uyuyordu güzel annem. bundan sonrasını çok net hatırlıyamıyorum günlükçük sadece burağın ksutuğunu ve kaçtığını hatırlıyabiliyorum. onun yüzünden burdayım ben peki ama neden ?" (bi sigara molası daha bu arada muhabbet edek la)

“20 nisan 1982
seviyorum şiir yazmayı, güzelde yazıyorum hem ama bak deli diyorlar bana günlükçük.bu bölmeye baktıkça anaokulum geliyor aklıma, orada geçirdiğim 3 yıl, yine böyle bir bölmem vardı, canım annem mutsuzdu o zamanlar, yatılı bir anaokuluna göndermişti beni.her çocuğun bölmesi vardı, beyaz önlüklüler dolaşırdı koridorlarda. diğer çocuklarla bir araya gelemezdik pek, arada bahçeye çıkarırlardı bizi oynardık hepsi buydu. yerden yüksek oynardık, saklambaç oynardık, büyüktü bahçe ama dedim ya çok zaman geçiremezdik beraber. alırlardı tekrardan bölmelerimize. çok net hatırlayamıyorum o 3 yılı, küçük olduğumdandır belki de.anımsamaya çalıştıkça çok kısa geliyor bana o 3 yıl.tek hatırlayabildiğim küçük bölmem ve bahçedeki oyunlar.

“ aynaya bakmama izin vermiyorlar günlükçük, kafamda bir ağırlık var, söylemiyorlar nedenini, kaldıramıyorum ellerimi uzanamıyorum saçlarıma, kayışlar boğuyor beni. kayışların nedenini soruyorum sadece usanmış halde bakıyorlar bana, artık acımıyorlar bile, onlara çok acı çektirmişim gibi süzüyorlar beni. utanıyorum günlükçük,ben burada kayışlarla bağlıyken dışarıdaki delilerden, kötülerden,vicdansızlardan utanıyorum. bana bakıp sırıttıklarını biliyorum, eminim bundan.

27 nisan 1982
annemin yazdıklarını gördüm yine günlükçük narin sayfalarında. bunları nedne yazdığını, neden aralarda sayfalar bıraktığını bilmiyorum,18 aralık diyor, sanırım sana herşeyin başladığıo gece dediğim gün bu.kafam çok karışık. benim sana anlatmak istediklerim var ama kendimi iyi hissetmiyorum"
"28 nisan 1982
sonunda sigara içebiliyorum günlükçük,şu karanlıkta onun kıvılcımı biraz olsun destek oluyor bana, nasıl bulduğumu merak ediyorsan söyliyim. burda bir bakıcı var, kıvırcık küt saçlı iri bir kadın, gözlerinde hep bir nefret seziyorum onun.bu sabah odama geldi bir kaç kişiyle beraber, önce beni kayışlarla bağladılar sonra odamı toplamaya başladı bahsettiğim kadın, kayışlardan söz ettim ya üzülme benim için günlükçük, rutin birşeymiş bu öyle diyorlar.
Sigara istedim ondan, tersledi yasak dedi ama içtiklerini biliyordum koridordan gelen tütün kokusu odamın içini kaplıyordu, ısrar ettim ne isterse yapacağımı söyledim,”bir deli benim için ne yapabilir ki” dedi bana günlükçük, nasıl dayanıcam bu duruma,ona öğlen yemeğimi verebileceğimi söyledim, hoşuna gitti ve bir dal verdi bana,her öğle yemeği için bir paket getirecekmiş bana, yüzündeki gülümse o kadar iğrençti ki,odamdan çıkmadan önce okşadı beni, güzel sözler söyledi,onu sevmiyorum günlükçük hem de hiç.
(ah şu siyah ekran!)

"anahtar bir eve aitti, beyoğlunda,istiklalin oralarda bir yerdeydi. insanlarla iç içe yeni bir hayat bekliyordu beni. aradan günler geçti günlükçük. annemin verdiği para yarıya gelmişti.evi derlemiş toparlamış bi kaç yeni eşya almıştım. çalışmak istiyordum diğer insanlar gibi. çalışmak ve yaşamak.bir markette kasiyerlikcyapmaya başladım. güzel olduğumu görünce hemen aldı beni işe marketin sahibi. kasiyer dediğin bakımlı olmalıymış, öyle diyor

"zarfın içinde bolca para ve bir anahtar vardı. dosyanın içindeyse annem yapmam gerekenleri anlatıyordu. gülümseyerek süzülüyordu göz yaşlarım. öyle seviyordum ki onu. annemin neler yazdığını merak ettiğini biliyorum günlükçük o yüzden kağıdı sayfalarının arasına koyuyorum,ben uyurken okursun sen.

beyler ilk defa bu hikaye bu kadar gibti attı beni. kız 1 yıldır ceset annesiyle aynı evde kalıyor ama şizofrenlikten annesini yaşıyor zannediyor burağa yemek yapacağını söleyen annesi değil kızın kafasında yarattığı bi imaj burağın eve gelince kokudan kusmasının sebebi 1 yıldır cesedin evde durup çürümesi... (bu sadece benim tahminim)

şaka maka kanım dondu amk

beyler inanmadığımdan demiyorum hatta zevkle okudum da şu 82den de eski olması lazım eve üç katlı değil de triplex demesi bi de taksilerin o kadar yaygın değilken iki liselinin taksiye binmesi oturmadı kafama

"14 şubat 1983
günlükçük, sevgilim bak bugün 14 şubat uzun süre sonra bu vesileyle geldin aklıma,o kadar çok şey yaşandıki, hepsini anlatmalıyım sana.ve sana bir süprizimde var şuan yanımda biri var,kim olduğunu söylemeden önce olanları anlatmalıyım.

"24 eylül 1982
bakıcı geldi dün odama, öğle yemeğim karşılında bir paket tütün getirdi, kendi sarıyormuş, ilginç bir tadı var. başımı okşadı, saçlarımda gezdirdi ellerini. göğüslerimi sıktı " büyümüş mü benim güzelim " dedi. kötülüğü seziyorum onda günlükçük, korkuyorum ama hiçbir şey gelmiyor elimden sadece gözlerimle yalvarıyorum ona içindeki kötülüğü bana göstermemesi için, gerçekten beni seviyor olması için. çığlıklardan bir anlık olsa da kurtulmuşken koridor uyumayı denesem iyi olacak günlükçük, tatlı rüyalar"

"16 nisan 1982 saat 01:02
duvarda asılı olan saat en azından öyle söylüyor günlükçük ama ben sevmiyorum onu, inanmıyorum da,ilerlemiyor ki o saat,her baktığımda aynı, burada vakit geçmiyor günlükçük. çığlıklar duyuyorum yan bölmelerden, kahkaha atanları işitiyorum, inlemeler geliyor kulağıma, beyaz önlüklüler koşuşuyor sık aralıklarla koridorda, bölmelerden birini açıyorlar, biri çığlık atıyor ve uzaklaşıyor kolları kenetlenmiş beyaz gömleğiyle.o kadar sık oluyorki bu,ardından geri getiriyolar onu, sakin görünüyor az önce çığlıklar atan deli, uzun süre çıt çıkarmıyor verilen sakinleştirici uyutuyor belki de onu, rüya görüyor belki de,gerçeği sadece rüyalarında yaşıyor

lan bir ara bir posta da burak atacak buna sandım iyi niyetliymiş adam