Nerdeyiz biz aminakoyim. kafamin içi bomboş ve nedendir bilinmez hiçbirşey hissetmiyorum avratsızlar. çevreme bakıyorum herkes sanki boş kuyudan su çekmeye çalışıyor. bir problem yaratıp boğulurmuş gibi yapıyor. yıllardır dost dediğim kişilerle şuan hiçbir samimiyetim yok. eski sevgililerim telefonumda yaşayan hayalet gibiler. eskiden tanıdığım herkes sanki buhar olup terketmişler ortamı.

Sanki yetersiz kadroyla sit-com dizisi çekmeye çalışırmışçasına mal mal bakıyorum duvarlara. ne iş var ne okul. tutunamıyorum kodumun boşlukta akan zamanına. bunun için cugu atanlar olucak ama dinlere de inanmıyorum. yani bir tanrının bu organizasyonu kurupta hadi bana itaat diyeceğine inanamıyorum. ölünce ne olacağımı bilmiyorum ama ölümden de korkmuyorum.

Ne zaman yüksek bi yerden geçsem aşağıyı 1-2 dakika büyülenmiş gibi izlerim. bu esnada aklımdan birkaç dakika içinde herşey bitebilir düşüncesi geçer. ne zaman bir cevap arayışına girip kitaplara makalelere baksam yine elim boş dönüyorum.

Gerçek hayatta kendinden çok bahsetmeyem biriyim. biliyorum çoğu insan kendinden bahseden insanları sevmez. ama burda anonim olduğumuza göre yazıyım gitsin dedim. neyse avratsızlar ekle diyip pusuya yatıyorum