1995 şırnak askerlik hikayemi anlatıyorum

çaylarımızda geldi, arkasından sigaralarımızıda yaktık. kırşehirli bir öğretmen ailenin tek çocuğu. aslan gibi. benden 5 6 yaş büyük ama 3 yıldır burada.

dolayısıyla sanki 40 a merdiven dayamış gibi, yüzünde ki çizikler. olgun bir aile babası.

zaten oraya giden çocuklar 18 yaşında olsada 25 yaşında da, 2 ay içerisinde olgun birer adama dönüşmekte. 40 a yaklaşmış gibi. yolu yarılamış gibi.

konuştuk, anlattı, gönüllü olarak geldiğini söyledi. gitmeye niyeti yokmuş. bazen bayramlarda gidermiş kırşehire. e o anlattıkça insan merak ediyo. yavaş yavaş gülüşmeler başlayınca, çayların biri bitip biri doldukça, sigaraların biri sönüp biri yandıkça, (devamlı benim paketten içiyodu. ardından bunu gören devremde dadanınca sadece komutan ve benim uzanabileceğim yere koydum paketimi:) ) özel konulara girmek istiyor insan.

orada konuşulacak şeyler çok kısıtlıdır. bu tip anlar insanın içini ısıtır.

sorduk, ''e komutanım evlenmeye niyetiniz yok galiba?'', ''kim alır olum beni'' dedi ve gereken cevabı aldık. bir an durdum. düşündüm beyler. hakikaten kim alır lan beni o halde. şu tipe bak amk. sıfatını gibtiğim. saç baş dağılmış, hafiften pgiboloji gitmiş.

kim alır lan. kokuyosun, dişler içilen sigaradan çaydan ve dış fırçalamaya vakit bulamamaktan sapsarı. her topalın bir kör alıcısı vardır diye bir laf varya. körü getir, kokudan almaz oda.