1995 şırnak askerlik hikayemi anlatıyorum

takribi 20 dakikalık bir uçuştan sonra intikal noktasına atladık. helikopterler uzaklaşınca uzaktan takır takır sesler almaya başladık, bir temas kurulmuş belli ki ama zayıf bir temas. en önde benim timim olmak üzere iki sıra ip halinde yola koyulduk,

tepede ay var, yani her an birşeyler olabilir, allaha emanet gidiyoruz. 2 saatlik bir yürüyüşün ardından taciz atışı yemeye başladım, sol taraftan.

hemen mevzi alıp taciz ateşinin nereden geldiğini tespit etmeye çalışıyorum, tabi sadece ben değil hepimiz, fakat yakınımızda değiller çünkü sesler net gelmiyor.

belkide bizi görmeden başka bir yere açılan ateşin mermileri geliyor olabilir.

işte bu durumda paniğe kapılıp ani karşılık verirseniz bütün planın içine sıçmış olursunuz yeriniz belli olur. ya tüm gücüyle size yüklenirler yada çekip giderler.

20 dakika kadar olduğumuz yerde bekledik, başka taciz ateşi yemedik buda bize yapılmadığını göstergesidir zaten, yolumuza aynı şekilde bu sefer hızlı adımlarla almaya başkadık.

bulunduğumuz bölge yapısı, uzun tepe, yanlış tepenin zirvesi düzlük, yani nasıl anlatsam, bu eve aldığımız uzun diktörtken hazır kekler varya o şekilde biz tepesinde ilerliyoruz , sadece kayalıklar mevcut, ve yer yer çukurlar var. aslında intikal için özellikle o anda yaptığımız hızlı yardım amaçlı intikal için çok güzel bir şey, ancak bu tip yerlerde çok rahat mayın ve tuzak yani uzaktan kumandalı patlayıcı kurulabilir.

zaten bizim düşüncemiz, bunlar karakola 2 3 saattir taciz ateşi açıp baskın yapmıyorsa, belli ki asıl hedef yardım birliği, pusu yemeyi bekliyoruz açıkcası, farkındayız olabileceklerin.