1995 şırnak askerlik hikayemi anlatıyorum

abi yüzbaşıya telsizle hemen durumu anlattık, yüzbaşı kimin timindeyse o çocuk o timin dıbına kodumun komutanı gidip onu oradan alacak.

dedi ibrahim asteğmenin yüzü bembeyaz kesildi bi anda.

ulan nası alacaksın. bağırdık bağırmaya çocuğa ''sezaiiii seaziiiii'' yok amk çocuk duymuyo tepki veremiyo zaten havan yağıyo amk.

üsteğmenimiz telsizden devamlı ananons geçiyo ''komutanım 150 metrede atış yapılıyo'' giderek yaklaşıyo derhal geri çekilmemiz lazım çocuğu alacaz diye 39 kişi şehit düşecez yani,

bağırıyoruz ''sezaiii sezaiii'' uzmanımda şöyle bağırmaya başladı ''huur çocuğuuuuuuuu lan şerefsiiiiiz laaaaaaaağğğn'' 3 4 dakika içinden oradan çıkmazsak bizi vuracak havanlar.

yerden taş alın atın dedim, aldık taşları nası sallıyoruz çocuğa kıpırdayamıyo biri isabet etsin de kendine gelsin diye, buna attık taşları bu kendine geldi ama ne gelmek, taşlar vücuduna gelince bu heralde isapet aldım heyecanıyla sağına soluna bize doğru ateş etmeye başladı bilincini yitirdi çocuk.

bizde küçük taşlar atıyoruz o mesafeye ulaşşsın diye mermi sndı heralde.

üsteğmende bağırıyo ''50 metre komutanım isapet alıcaz'' sezai ateş etmeye devam edince hem yerini belli etti, hem bizde bişey yapamaz hale geldik mermi yemeyelim diye, havanlar seaziye hedef almaya başladı ve bir havan mermisinin yakınıa düşüp şarapnel parçaları vücuduna gelerek şehit düştü çocuk oracıkta gözlerimizin önünde. ibrahim asteğmen başladı ağlamaya oda. oda kendini kaybedecek sandık üzerine atladık adamın ateş mateş edicek diye.