1995 şırnak askerlik hikayemi anlatıyorum

kendimize gelmemiz yüzbaşı ve arkadaşların yanımıza gelmesi ve bizi, kendimize getirmesiyle sürdü. böyle bir şok yok. 1 şehit vermiştik ne yazık ki. diyarbakırlı on başı sezai mekanı cennet olsun.

asteğmen ibrahim girdiği şoktan çıkması uzun sürdü.

hemen hücum yeleğini falan teçhizatını çıkarttık, nefes almasını sağladık, kendine biraz geldi yarı baygın.

telsizden anonsumuzu geçtik, bir şehidimiz var bir yaralımız.

dedim yaralı nerde var bakıyorum falan yok.

yüzbaşımız asteğmen ibrahimin bu dakikadan sonra bir yararı olmayacağını düşünerek çekmeye karar verdi, biz kendimize biraz gelir gelmez ben özellikle çikolataya sarıldım mide bulantımı geçirsin diye, arkasından yüzbaşıma iyi olduğumu belirtip harabe olan tepede ki köye gitmemizi istedi,

asteğmen ibrahim kenarda yarı baygın halde yatıyor bir yandan da grupta ki çocuklar şehidimizi kenara alıp künyesini, ve harekat başında verilen vasii kağıdını çıkartıyordu. botlarını çözüyor silahını ve mühimmatını kenara ayırıyordu. hislerin duyguların birbirine karıştığı bir an on.

biranlık şok biri şehit olmak üzere iki kişinin kaybına neden oldu. asteğmen ibrahimin askerliği pdrm de devam etti, bir daha araziye gelemedi ve ailesine geri gönderildi nası bir pgibolojiyle yaşıyor bilemiyorum.

biz yarı bilinç kaybı ve sağa sola sallana sallana köye doğru hareketledik.