1995 şırnak askerlik hikayemi anlatıyorum

içimde ufacık bir umut var. zaten başka türlü orada durulmaz bu şartlarda. umudun hayalin bitince ölürsün yani bu kadar basit.

istirahate giderken, bir anda koşuşturmaca başladı koridorlarda, bağırışma sesleri falan geliyor bir odadan ama kestiremiyorum,

bu ilkerin timinde ki dostum diyen yavşak uzmanı çevirdim dedim,

ne oluyo lan ne bu patırdı?

dedi ''komutanım'' yavuz asteğmenin timden firar var.

ananı avradını gibiyim, yavuz abinin timinden biri firar etmiş,

dedim lan nasıl kaçtı tugaydan nereye kaçar tek başına manyak mı lan bu?

dedi komutanım tugaydan değil dün gece intikal esnasında kaybolmuş,

hayda olaya gel amk. dedim lan ölmesin çocuk bir yerden düşüp,

bilmiyorum komutanım dedi,

dedim nerde yavuz asteğmen,

binbaşının odasında,

aha dedim yavuz abim gibi avuçladı şimdi,

ne uyku kaldı ne bişey amk, yavuz abide öz abim gibi olmuş öl dese ölürüm. hemen bahadırın yanına gittim, kaldırmak için oda olanları duymuş kalkmış zaten.