1995 şırnak askerlik hikayemi anlatıyorum

biz tepenin zirvesine çıkarak mevzi hazırlıklarına koyulduk, zaten tehlikeli bir bölge içierisinde bestlerin tehlikeli olmayan yeri yoktur zaten. orada sabahın erken saatlerinde başlayarak mevizler hazırladık, özellikle aşağıda bulunan üs bölgesini arkamıza alarak ters istikametine bakan mevziler hazırladık.

bu sefer tepenin güvenliği için hazırlamış olduğumuz mevzilere bakan başka tepeler ortaya çıktı, bu güvenlik için kurulmuş mevziyi korumak içinde 70 80 metre ileride ki tepeye bir mevzi daha hazırladık, ardından onunda ilerisine bir mevzi daha.

yani biz sadece üs bölgesini korumak amaçı tepede 200 300 metre çapında ki bir alana küçük küçük mevziler hazırlayarak zincir oluşturduk.

e şimdi bunlara birer tim yerleştirsen intikal yapacak tim kalmayacak. 2şer 3er askerleri bu küçük mevzilere yerleştirdik.

hepsine tek tek şifreli isim koyduk, daha doğrusu numaralandırdık, işte 2.tepe 3.tepe falan,

bu en uçta yani üs bölgesinin en uzağında ki tepede bir gece bende kaldım, beyler naylonlarla falan örttük üstlerini biz o mevzilerin. benim kaldığım o gece bir rüzgar vardı taşlarla durmasına rağmen o naylonlar paramparça oldu anlatamam size.

bazı geceler, çakal sesleri, börtü böcek sesleri falan kafayı yersiniz, bazende hiç ses olmuyordu tek bir çıt bile çıkmıyordu, işte o geceler en berbat olan gecelerdi,

her an bir yerden birşey gelecekmiş gibi hissedersiniz, paranoyak olursunuz amk.

ki şunun için dua ettiğimi biliyorum yani,

terörist üs bölgesine saldıracaksa bizim mevzileri fark etsin bize saldırsın, çünkü, bizi farketmeden geçip gitmeye kalkarlarsa iç içe gireriz, etrafımızda bir anda 30 40 tane terörist bulabiliriz, bağlantımız kesilir 2 3 kişiyiz zaten tek roketle ölür gideriz, hani gelmeden farketsizlerki ateş mi açıyolar ne açıyolar, ya ilk ateşte ölelim yada o mevziden çıkıp geri mevzilere gidebilelim yolumuz tıkanmasın, çembere girerseniz kurtulma şansınız neredeyse sıfır yani.