bu başlıkta aranmiyorum

yapmacıklıktan hoşlanmam. bundan daha hoşlanmadığım birşey varsa o da belli bir plan doğrultusunda hareket eden birinin ne yapmaya çalıştığını anlamak. bir kere farkedince yaptığı her adım sana o kadar komik gelmeye başlıyor ki. labirentte peynirini bulmaya çalışan fareyi izleyen gereksiz bilimadamı gibi bir his geliyor. herşey olması gerektiğinden daha basit gelmeye başlıyor. büyük resmi görmek meziyet istediği kadar da bu yetiyi kaldırabilmeyi isteyen bir iş. bende bu kesinlikle yok mesela. kaldıramıyorum çünkü, sinirleniyorum. sinirlendikçe de daha çok kuduruyorum ya sorunun sorumlusu ya da başka biri çekiyo bunun ceremesini.

yapmacıklıktan hoşlanmam demiştim, artık kanıksamak mı ya da başka nedenlerden dolayı mı bilemicem bu yapmacıklığı bir erkek yapınca kan beynime sıçrıyor. kanıksama diil de becerebilmeyle alakalı bu galiba. erkeklerin genlerinde yok böyle birşey olm, yapmacık davranmaya çalışınca tiyatroya yeni başlamış çömezler gibi herşeyi ezberlemiş ama ruhu yansıtmadan piyes gibi görevli olduğu yeri söyleyip çekilen çocuklara benziyorlar. kadınlara daha bi yakışıyo sanki, o yüzden sinirlenemiyosun hatta çoğu zaman da anlamıyorsun. kanıksamana rağmen delirdiğin yine oluyor ya, çok da sınıflandırmamak lazım sanki.