ne kadar boktan bi dunya

bırak geçen gitsin
gırtlağının arasından
gecenin omuzlarından kısa saçlı
ve babasından şikayet eden kızlar
nasıl gelip geçiyorsa
aynen öyle geçsin
gırtlağından.
sen gerçekçiliğin ciğerinden
şarabın kalbinden uyan
kan ve sönmüş bir cigaranın
ağırlığında kallavi bir baba
hasılatı sayan yaşlı ve tek dişli
kavgalı bir anne kadar kutsaldı
o an ki gülüşün
ve sen de çekip gidiyordun
ciğerlerimden geçen onca şey gibi
kokusunu bile unuttuğun tövbe
nasıl bir an da gelip yakıyorsa canını
üç tekerlekli bigiblet bu varoşların
taşlarından yuvarlanıyordu aynen
ölüm meleğinin son nefesini verirken
çektiği acılar ve tanrıya ihanet saydığı
doğru sözleri aklından geçirdiği an gibi
tanrının o an ki inanılmaz üstünlüğü gibi
viran ve darma olan dünyanın
hiç keşfedilmemiş bir noktasından
çatısı dahi olmayan derme çatma bir kulübe de
tam da kıyamet vaktin de yani
gözlerinin için de aşk'ı görmeli ve
tanrının
krallarınız nerede ?
diye sorduğu an da
ellerini tutarak sana söylemek istediğim şeyler var
geçmiyor işte
satılık dünyanın gramlık şerefi kadar dahi
bir his değil bu ancak
uyumamı ve mezarına gelmemi engelliyor
cinayet saatlerinde
polisler sigaralarını yakıp
telsizler de okunan anansoları dinlerken
bellerinde duran bir ufak silaha güvenerek
'gibtiğimin çakalları'
diyerek dudaklarından dökülen haklı katiller
hepsi anlamsız şiirler gibi ve
unutmak için bohem bir meyhanenin
gönülü pansuman eden plakları
nasıl cızırtılı çalıyorsa
işte aynen öyle çalıyorlar zenginlerin kapılarını
zenginler altın sarısı sularının
mutlu ve açıkta duran gerçekleri
varla yok arasında mekik dokuyan incecik bir yaşamı
gırtlağına çökerek yok ediyor ve kan akıtıyor bir çoğu
çarşafın temizliğine ya da
sıcak suyun önemine
pek bir anlam veremez aç insan
altından yenilen yemeklere de bir
anlam yükleyemez onlar
onlar ki
yerin yedi dip altından çıkıp gelen
otların dumanına bir mutluluk bağlar ve
onun güzel olduğuna
bir kurşun gibi geçmeyeceğine inanırlar
viran olmuş kentin yanlarından çıkıp
bir gece ansızın gelenler
onlar ki
çok nadir gelirler ancak
geldiklerinde avradı yamuk dünya bir toz pembe olur ki
avradını peşkeş çekenler dahi ekmek davası der
bir gecekondu da edilen
yeminlerin ertesi gün unutulacağı gibi
çayın demi oturmadığı için kızgın olanlar
bir kalemi dahi olmadığı için doktor olamayanlar
paçoz adımların sahici lugan ayakkabıları
beşe on veren güzel atların ardından
elinde simit
yanında saplaması ile çığlık atanlar
polis sireni için erketeye yatan tüysüzler
ve gökte uçan kuşa dahi ayrılık istemeyen
tertemiz kalpli harbi adamlar
onlar uyanıp gecenin kalbine doğru abandığında
bizler de fazladan ortalık olmuşlar gibi
duracağı yanlarında ve işte o gün çocuklar
ortalıkta hiç polis olmayacak !