Yıllar önce değerden uzak ve hazandan etkilenmiş küçük bir kasabada günler birbirini kovalar, bazan dakikalar geçmek bilmezmiş.
Bu unutulmuş kasabaya insanları mahkum eden tek şey sevgi, ceddini kara bağrında yaşatan, cesetlerini hala toprağında taşıyan eşsiz vatanın parçası onları bu kasabanın izbe duvarlarına bağlı kılan tek amilmiş.

Bir gün kasabayı koca bir sel basmış, suyun aziz gücü oraya da tesir etmiş, doğa onlara karşı olan kozunu kullanmış, vakitler ardarda kaybolmuş ve saatler kendinden utanmıştı.
Sisli gecenin sabahı bu insanları dehşete düşüren bir olay ile başlamış..


insanlar gece ile gündüzü ayırt edemez olmuşlar! Şehri ışık çoktan terketmiş, koca şehir yalın karanlığa teslim olmuştu.. insanlar artık karanlıkta kalmış, erkeklerin alın teri soğuğa karışmış, yağmur küçük çocukların saçını ıslatırken kasabaki kadınların içi gülen gözleri artık ışıktan mahrumdu.
Her gün yeni bir umut kalmış ki insanlar orada kalmaya cüret edebilmişler. Saatler geçmiş, günler değişmiş ve insanlar..
değişmeyen tek şey değişimin kendisi demişler, burada durum öyle değilmiş.
burada değişmeyen tek şey insanların sanki mecburmuş gibi yaşadığı zoraki hayatın içerdiği günler, bilhassa başları ve sonları ışıktan ve gözden ırakmış..