ilk defa, ß’yi azarlamak yerine gülümseyerek onu dinledim; daha doğrusu dinliyormuş gibi yaptım çünkü aklımda sadece C. vardı. Eve gittiğimde direkt ses kaydımı ona yollamalıydım ama ya beğenmezse? Acaba beklenti yaratarak hata mı etmiştim? Ses kaydını bugün değil de yarın mı yollasaydım acaba? Bugün yollasam çok mu üstüne düşmüş olurdum yoksa yarını beklesem kendini beğenmiş bir tip gibi mi görünürdüm? Tüm bu düşüncelerin içindeyken ß’nin saçma sapan konuşmaları bana adeta bir fon müziği gibi geliyordu! Nihayet eve gelmiştik. Güç bela ß’yi kendi evine gitmesi için ikna ettikten sonra, hemen whatsapptan C.’ye yazdım: