Zaman durmuştu, hayat durmuştu, Dünya durmuştu. Sadece ikimizin nefes nefese kalmış bedenleri ve kulakları sağır eden kalp atışları vardı. Ben onun saçlarını okşuyordum, o da boynuma minik öpücükler konduruyordu. Neden sonra, kulağıma “ömrüm boyunca böyle kalabilirim” dedi. “Ben de”, dedim, son derece içten hissederek. Öyle olmayacağını ikimiz de biliyorduk ama anlık hislerin kimseye zararı olmazdı. Yüz üstü uzandığında onu temizledim ve yanına yattım. Tahmin ediyorum, bir beş dakika kadar sonra ikimiz de uyuyakalmıştık. Yanımda biri varken uyuduğum en huzurlu uykulardan biriydi… Ender de olsa, huzuru hissedebiliyordum...