aklıma başka bir şey daha geldi. devam etmek isterim. dokumak ve tatmayı saymazsak eğer, ki bunlar birebir temas etmekle ilgili daha kişisel algılar; onların dışında "görme" ve "işitme"yi her türlü teknolojik destekle sinema salonlarına taşıdılar. geriye kaldı üzerinde oynanmamış tek bir yabani his; koku.

arkadaşlarla sohbet ederken konuşuruz bazen; dolbi steryo, ultra sörraund, üç boyut, beş kenar, hepsi bir şekilde mümkün ama koku işi yaş gibi. mesela nasıl? sinemanın veya görüntü veren bir cihazın yanında filmin sahnelerine göre çeşitli kokular püskürten bir makine olacak. kırlık çayırlık bir sahnede çiçek kokuları duyucaz, oyuncular bir garajdayken gres yağı ve benzini hissedicez. "peki herif sıçarken tak kokusu mu alıcaz?" dedi arkadaşım. ben de sustum. bilmiyorum, gerçeğe daha yakın olur ama saçmalık tabi. kimse öyle bir şey için bilet parası ödemek istemez. uyanık patronlar da güzel kokan filmler yaparlar habire, sanal falan derken gerçekten uzaklaşırız ve iş çığrından çıkar.