pampalar size bi hikaye anlatasım var

sonrası istanbul işte. içimde bir öfke var her şeye karşı geçmek bilmiyo amk.
hakkım yendi lan biliyorum bunu,
ama hırsımı kimden almam lazım bilmiyorum.
daha üniversitenin ilk ayında. ikinci sınıflarla
girdik birbirimize. peşine sahilde şarap içme meselesine polislere daldık,
nezaret yollarını tuttuk. sabahı zor ettik.
5 parasız the marmaraya içmeye gidip ortalığı birbirine kattık.
sonra dıbına korum dünyanın dedim. devrimcilere karıştım,
bütün çatışmalar benden sorulur oldu artık.
üniversite bitene kadar. artık hayatımda başka hiç bişey yok.
bi hatunla birlikteyim ama, aklım hep ilk aşkımda,
çıkmıyo dıbını gibiyim çıkmıyo.
polislerin kafasını kırsan da, bütün istanbulu molotofla yakıp yıksan da çıkmıyo.
yıllar böyle geçti, bir gün olsun cesaretimi toplayıp arayamadım,
her gibime cesaret eden deli oğlan, o kızın karşısında 3 yaşında çocuk oluyodu amk. olmuyodu bi türlü elim telefona gitmiyodu.