pampalar size bi hikaye anlatasım var

ve bir sabah çıkıp geldi. üsküdar iskelesinde gördüm onu ilk kez. bu nasıl bir duyguydu inanın ne kadar istesem de anlatamam onu görmeyeli nerden baksanız 8 yıl filan geçmiş. ve o hayatımın kadını, karşımda duruyor, aynı lisedeki gibi, gözler aynı gözler, kaşlar aynı, bakışlar aynı hala.
ah o bakışlarda her zaman biraz aşk varmış, orada görünce anlıyorum.
birbirimize sarılmalı mıyız bunu bilmiyorum, elini tutmalı mıyım bunu da bilmiyorum.
yine o liseli çocuğum işte, konuşamıyorum elini tutamıyorum,
dokunsam kırılacakmış gibi geliyor. dokunmaya korkuyorum.
üsküdar sahilinde kayalıklara oturuyoruz. hafiften bir yağmur çiseliyor.
bütün üsküdar sırılsıklam bir biz ıslanmıyoruz. o biraz üşümeye başlıyor. montumu çıkarıp veriyorum. ve başlıyoruz, çocukluğumuzdan bugüne nasıl büyüdüğümüzü, nelere kırıldığımızı, neden bu hale geldiğimizi.

koca bir hayat muhasebesi kolay bitmiyor.
üsküdarda bir yağmur, herkesi ıslatıyor
bir bize değmiyor