pampalar size bi hikaye anlatasım var

sonra birgün tekrar geldi istanbula.
yine üsküdar, yine o iskele.
yine yağmur dıbına koim hem de bu kez deli gibi.
yağmurda elele tutuşup yürümek diye bir şey varmış harbiden,
yanınızdaki kadına harbiden aşıksanız,
yağmur bi başka yağıyor insanın üstüne,
ıslanmak filan koymuyor adama.
o yağmurun altında fethi paşa korusunun tam karşısında ilk kez doya doya öptüm dudaklarından. unutulur gibi değildi.
çocuk gibiydik amk. o gün bir yürüme tutturduk.
üsküdardan ikinci köprüye kadar yürüdük elele.
şimdi düşünüyorum da, o yağmurda başka hangi güç yürütebilir beni oraya kadar diye.
sanırım hiçbişey beni buna ikna edemez.
o gün ilk kez "bana gel bu akşam" dedim. "olmaz" dedi. ama gözleri öyle demiyordu.
bunu görüyordum...