pampalar size bi hikaye anlatasım var

msndeydi. aylar sonra ilk kez "selam" dedim. nerelerdesin hiç görünmüyosun dedim. bi aydır hastanedeymiş. babası akciğer kanseri olmuş son günleriymiş. seni arıyım mı dedi. sesini duymak iyi gelir belki çok kötüyüm dedi. aradı konuştuk, gözyaşları içinde babasını anlatıp durdu. benimse aklımdan tek bişey geçti bütün konuşma boyunca. "bu gözyaşlarını silen ben olmalıydım."
ona sarılıp teselli eden ben olmalıydım.
beni onca seven ve onca sevdiğim kadının yanında olmalıydım...

olamadım pampalar, bu da böyle yitik bir aşkın öyküsüdür. bitmiş midir bilmiyorum. birgün kendimi bir izmir otobüsünde bulurum belki. ya da bir telefon başında ve her şey yeniden başlar. o zaman geri dönüp devdıbını anlatırım hikayemin.

sıkılmadan dinlediğiniz için saolun pampalar. gecenizi gibtiysem affola...