depresyonun bokunu çıkartanlar gelsin

göğsünde kara bi boşluk olan pampalar var mı amık?

doktor, benlik güçlerin yeterince kuvvetli diyip sitretti en son.
ilaç milaç kullanmıyorum, sonu yok amık. benim için yaşamanın bi anlamı olduğu zamanlar da oluyor olmadağı zamanlar da.

bugün trenden inerken karının birine çarptım yanlışlıkla, çok şiddetli de değildi. çok pardon falan dedim. ben arkamı döndüm iniyorum, arkamdan sessizce "gerizekalı" dedi. döndüm, "gerizekalı mı? yanlış adam" dedim.
ne alaka mı, alaka şu; bunu annem dese ağzına sıçarım, kalbini kırarım. içimde inaktif yanardağ var amıki, pis sinirliyim aslında. ama dışarda olunca sanki insanlara iyi davranmak benim görevimmiş, medeni insan böyle olurmuş desturuyla hareket ediyorum. e sonunda kodumun kaba, kötü niyetli insanları depresyonda değil, biz kroniğiz amık.
ulan sabahları metrobüse binerken bile milleti ittirmekten imtina edip her gün ayakta gidiyorum, artık kendimi sevdirmek için midir, üstün gördüğümden midir, temelde bissürü başka nedenler ola bilir. vay ciğerini gibeyim.

beni bu düşünceler depresyona soktu amık, böyle düşünce sahibini kankisi de giber, kız arkadaşı da giber, toplum da giber. gibile gibile de depresyona girersin.
bi ailen gibmez, o da gibmeye niyeti yoksa tabi, ama zaten onlara da dolup dolup kötü davranırsınız.
ama bu sadece bi açıdan yaklaşılmış hali durumun. aynı kişi için, kişiden kişiye, zamandan zamana türlü varoluşu var bu depresyon gibimin.
neyse çok yazdım amık. bugünkü kişisel seansım sona erdi pampalar.

ama depresyon kroniktir, ay gibmez, yıl gibmez, hayat giber.