gelin beyler dün gördüm ki insanlık ölmekte

Entylerinizi okurken duygulanmamak elde değil. Ben şu zamana kadar yokluk nedir hiç bilmedim tabi ki düşmez kalkmaz bir allah, ama bin şükür ki maddi sorunum olmadı. Bulunduğum ilin en saygın okullarından birinden mezunum ve hatırı sayılır ailelerin çocukları okuyordu hep bu okulda. Son sınıfa geldiğimizde bi çocuk geldi sınıfımıza utangaç, mahçup bakışlarından anlaşılıyordu neler yaşadığı. Valilik bursuyla okuyordu bizim okulda. Anne babası ayrı ve ayrı illerdeydi çocukluğundan beri doğru dürüst görmemiş zaten, dedesi ve ninesiyle birlikte yaşıyordu. Ben onun durumunu bildiğim için hep bi bahane bulup yardım ediyordum işte mağazaya sokuyordum olum bu sana çok yakışır bi denesene gibisinden. o da bana altında kalmamak için ufak tefek şeyler alırdı. Ninesi bir gün beni görmek istemiş evlerine gittim. Hala unutamam binler o evi zaten bize uzak bi semtti ve hani anlatılamayacak kadar kötüydü. Ramazan ayıydı ben de adettendir diye güllaç zütürdüm, çok yabancı geldi onlara anladım ki ilk defa yediler yani güllaç ak. alt tarafı bi güllaç. Bu arkadaşımın dedesi boyacılık yapardı 70 yaşında adam sırf bu okusun diye bütün gün çalışırdı. Bu da arada ona yardıma giderdi falan, neyse bir gün bu okula geldi baktım ayakkabılarına boya bulaşmış, müdür yardımcısı farketti buna dedi ki; 'gören de okuldan sonra boyacılık yapıyorsun zanneder' dedi ak. o yüzü hiç unutamam. ben de yeni ayakkabı almıştım o ara hiç giymeden buna getirdim küçük geldi bahanesiyle. Şimdi bahsettiğim arkadaşım pegasusda müdür ve senede 2 defa bana bilet gönderir yurt dışı için. Ne günlerdi ak.