çocukluktan kalma vicdan azaplarımız beyler

ya çok saçma ama yazayım bende . zaten başlık uçmuş muhtemelen okunmaz . ama rahat ettirecektir .

bi gün oyuncaklarımla oynuyorum . ufağım daha 5 yaşında, izmire taşınmamışız . neyse benim kuzende varmış o gün evde . çok sevdiğim asker taşıma tankımı bu kaldırdı balkondan aşağıya attı . beynini gibtiğiminin. neyse bende hemen indim alıcam oyuncagı kırılmış olsada . annemde geldi tabi .

baktım ufak benim yaşlarımda bi çöpçü oyuncağı almış gidiyo . belli kırık falan ama kendi oynayacak . hey dedim . dur . o oyuncak benim ve aldım . o da verdi . sonra eve geldim ve keşke almasaydım , zaten bi sürü oyuncagım var diye inanılmaz bi pişmanlık duydum .

geri inip annemle çocuğu aradım . ama yoktu gitmişti .

bu olayın üstünden seneler geçsede unutamıyorum işte . keşke o oyuncağı o gün o çocuk alsaydı. o kırık oyuncağı ..